Jednorazówka: Niczym Piękna i Bestia

Potężny Helios ociężale wzbił się ponad horyzont, elektroniczny zegarek zawył równo z pojawieniem się dwóch zer, obok piątki.

Przetarła zaspane oczy, wsuwając na nos duże, okrągłe, zielone okulary. Na szafkę odłożyła nocny aparat ortodontyczny i zastąpiła go tym na dzień, bardziej wygodnym. Podeszła do toaletki i nabrawszy płynu glicerynowego na płatek kosmetyczny, przetarła twarz. Z każdym dniem jej cera wyglądała coraz lepiej i z większym zadowoleniem spoglądała w lustro. Założyła kraciastą spódnicę oraz bluzkę z kołnierzem, szczelnie zakrywającym jej dekolt i szyję, przeczesała grzywkę, prosto opadającą na czoło, a resztę włosów zebrała w prosty kucyk. Ugryzła kęs jagodzianki i zwinąwszy z biurka sterty papierów i segregatorów, udała się na przystanek autobusowy, położony kilka kilometrów od jej domu.

Każdy dzień blondynki wyglądał tak samo, toteż zdążyła przyzwyczaić się do męczących wydarzeń. Z czasem nie przeszkadzał jej deszcz, śnieg, czy skwar - polubiła swoją rutynę. Dlaczego? Odpowiedź stała się prosta już po paru dniach rozpoczęcia nowej pracy w firmie architektonicznej, w centrum Buenos Aires. Perspektywa przebywania w sercu Argentyny była dla prostej dziewczyny z małej wsi wspaniałym marzeniem, wywołującym przyjemne dreszcze. Poznawała miasto, rozwijała się, spełniając, jako asystentka sławnego na cały świat młodego architekta - Germana Castillo. To właśnie ten wysoki, przystojny mężczyzna o oczach, jak czekolada, bujnej czuprynie i zniewalającym uśmiechu przyprawiał Angeles o zawrót głowy, sprawiając że każdy męczący dzień w pracy kończyła uśmiechem. Intrygował ją swoją osobą, była ciekawa tego silnego, zaradnego, wykształconego mężczyzny z wyższych sfer. Czuła, że nie jest, jak wszyscy zarozumiali biznesmeni, że ma w sobie coś, co odróżnia go od wszystkich.

Z drugiej strony wiedziała, że ziarno, które rozwija się w jej sercu jest jałowe. W końcu sławny architekt nigdy nie spojrzałby na kogoś takiego, jak ona. Miała wrażenie, że bijąc się z myślami sama sobie przeczy.

Kolejny dzień, kolejne stosy dokumentów do uzupełnienia i.. kolejne spotkanie z szefem.

- Dzień dobry, Angie. - Lubiła, gdy mówi do niej zdrobniale, nikt dotąd nie zwracał się do niej inaczej, jak pełnym imieniem. Niby zwykłe, przelotne przywitanie, a umiało wywołać w niej tyle emocji.

- Dzień dobry, panu. - odrzekła, zarumieniona, poprawiając okulary i spuszczając wzrok.

On także się uśmiechnął, gdy już nie patrzyła. Lekko, niewinnie - przychodziło mu to z taką łatwością, gdy widział, jak czerwieni się i nerwowo bawi okularami. Czuł wtedy coś, czego sam nie rozumiał, co było mu obce, lecz bardzo przyjemne.

Jak zwykle usiadł w fotelu, przeglądając nowe dokumenty do podpisania, pozostawione mu na biurku przez asystentkę. Patrząc na projekty w głowie miał jej bystre oczy, patrzące na niego z taką czułością zza szkieł okularów. Myślał o niej coraz częściej. Przerażało go to, bo sam nie wiedział kiedy wpadł w taką obsesję. Interesowała go, chciał wiedzieć o niej coraz więcej, choć nie rozmawiali wiele, jak wypada na najbliższych współpracowników.

- Mogę cię prosić? - chrapnął do telefonu. Tuż potem w drzwiach stanęła Ona. Obdarzyła go nieśmiałym spojrzeniem. - Wejdź, usiądź. - Wskazał na kanapę w kącie gabinetu, gdzie oboje spoczęli.

Między nimi nastała cisza. Nie wiedział co powiedzieć, jak wytłumaczyć to nagłe wezwanie. Sam nacisnął guzik telefonu pod wpływem impulsu, bez żadnej przyczyny, ot tak, żeby po prostu móc ją zobaczyć, czy po prostu posiedzieć w milczeniu.

- Coś.. się stało? - wydusiła.

Podobała mu się dominacja, jaką nad nią miał.

Mimowolnie się uśmiechnął.

- Zrobiłam coś źle?

Spuściła głowę, chowając ją między ramionami. Miała wrażenie, że nabija się z niej. Nie była pięknością, urodą w żadnym stopniu nie dorównywała pięknym współpracownicom Germana, kolejnym jego kochankom. Czuła jego palące spojrzenie na sobie, wywołujące wstyd, z którym borykała się już od najmłodszych lat. Wygląd zawsze był jej kompleksem, utrudniającym życie, toteż śmiech przełożonego był dla niej kolejnym poniżeniem. W rzeczywistości  słodki głosik, który mógł usłyszeć tylko sporadycznie, podsycał nieznane mu uczucie, nigdy nie mówiła za wiele.

Milczenie przerwał sygnał telefonu. Castillo niechętnie poderwał się z miejsca, aby uciszyć ustroństwo, które zakończyło tę chwilę. Nie zdawał sobie sprawy z przytłaczających myśli Angeles, których był przyczyną. Przeprosił ją krótko i w pośpiechu wyszedł z gabinetu, zaalarmowany telefonem od wspólnika.

Ona wciąż pozostawała w środku, zastanawiając się nad tym, co przed chwilą się stało. Nie rozumiała jego zachowania, ani emocji, które nią rządziły. W tamtej chwili poczuła się urażona i sfrustrowana. Również opuściła pokój prezesa, pozostawiając w nim jedynie zapach perfum, harmonijnie układający się z wodą kolońską szefa.

Mijały dni, przez które sytuacja między Germanem, a Angeles znacznie się uspokoiła: on ciągle kursował między kolejnymi spotkaniami, ona zajęta papierkową robotą. Nie widywali się, lecz w głowie wciąż mieli swój obraz, doprowadzający ich do szału. Czuli, jak z każda dzieląca ich chwila, przyprawia ich o ból głowy, ciągnąc do siebie.

W końcu nie wytrzymał. Kierowany nagłym impulsem przedwcześnie zakończył biznesowy lunch i odwołał dwa kolejne zebrania, pędząc do biura, aby jak najszybciej móc ją zobaczyć. Nie myślał, nie rozumiał swojego zachowania, po prostu poddawał się nagłej rządzy. Mimowolnie na jego ustach pojawiał się uśmiech, gdy w myśli przywoływał jej nieśmiałe spojrzenie, zaślepiające ruchliwą ulicę. Coraz szybciej i szybciej pokonywał odległości, czując, że są coraz bliżej siebie. Ogarniało go fantastyczne uczucie, z jeszcze większym przekonaniem naciskał pedał gazu.

 Ale nie było mu dane spotkać się z ukochaną. Nagle zza zakrętu wyłoniła się ciężarówka. Nie zauważył jej, wyprzedzając kolejny samochód. Nastał huk i potężne uderzenie, które dotkliwie odczuł. Usłyszał pisk opon, dźwięk tłuczonego szkła, miażdżącego metalu. Świat zawirował, uderzając mu do głowy całą swoją okazałością. Powoli ogarnęła go jasność.

Tymczasem Angeles pochłonięta była korektami nowych projektów. Pośród opisów i legend w głowie miała obraz szefa, którego tak dawno już nie widziała. Brakowało jej jego uśmiechu i codziennego Dzień dobry, Angie. Miała nadzieję, że jutrzejszy poranek nie zacznie się jak pozostałe ostatnimi czasy, że zobaczy jego śmiejące, czekoladowe oczy. Nieraz zasypiała z romantyczną sceną pod powiekami, gdzie ujmuje jej twarz i delikatnie muska jej usta swoimi gorącymi wargami. Na samą myśl o tym, szeroko się uśmiechała pod wpływem przyjemnego łaskotania żołądka.

Niespodziewanie dobiegł ją szum dochodzący z korytarza. Zdziwiona wyszła sprawdzić, co się dzieje. Przed bufetem stała Esmeralda - śliczna wspólniczka Germana. Nigdy nie kryła się z adorowaniem kolegi, chcąc za wszelką cenę podbic jego serce. Nawet jeśli Castillo nie wykazywał większego zainteresowania jej osobą, Esmeralda przewyższała ją we wszystkim - była piękna, wykształcona, pochodziła z dobrej rodziny. Takiej narzeczonej German by się nie powstydził. Ale teraz nie było to istotne, uwagę przykuwało zachowanie brunetki. Trzymając się za głowę, wykrzykiwała coś do Lisandra - najbliższego doradcy i przyjaciela prezesa. On też mimo swojej codziennej, statecznej postawy był mocno roztrzęsiony. W około nich zebrała się spora grupka osób, próbujących bezskutecznie uspokoić Esmeraldę. Sam Ramallo zaprzestał tym poczynaniom w momencie, gdy jego wzrok przeniósł się właśnie na Angeles. Odstąpił od rozhisteryzowanej kobiety i podszedł do blondynki, szepcząc coś nieskładnie. To co dotarło do niej kilka sekund potem, wywołało falę niepożądanych uczuć, zawładających nad tym co do tej pory jej towarzyszyło.

- Chodźmy. - zdążyła usłyszeć, zanim mężczyzna pociągnął ją w kierunku windy.

Pracownicy, zaalarmowani krzykami Esmeraldy patrzyli na wychodzących zdziwionym wzrokiem, szepcząc coś między sobą. Ona jednak nie zwracała na to uwagi. Ważne było tylko to, że jej ukochany właśnie wyszedł na przeciw śmierci, a budząc się na chwilę poprosił właśnie o JEJ obecność. Nie narzeczonej, właśnie JEJ. Strach, obawy, przejęcie - to było ponad wszystko.

W kilka minut znaleźli się pod głównym szpitalem w Buenos Aires, gdzie został przewieziony poszkodowany.

- D-dzień d-dobry. - wyjąkała, roztrzęsiona.

Na szczęście inicjatywę przejął Lisandro.

- My do Germana Castillo, został przywieziony z wypadku samochodowego w centrum.

- Kim państwo są dla pacjenta?

- Lisandro Ramallo - przyjaciel i Angeles Saramego - narzeczona.

Słowo narzeczona blondynka musiała przeliterować w głowie kilkakrotnie. Emocje mąciły jej myśli, a najbliższy jej ukochanego właśnie nazwał ją jego narzeczoną.

Otyła oddziałowa zerknęła w opasły segregator, zwany spisem kart pacjentów i skierowała oboje pod salę operacyjną nr. 7, gdzie mogli poczekać.

- Niech się panienka nie smuci, German to wyjątkowo silny człowiek. - rzekł Ramallo, podając kobiecie chusteczkę.

Przetarła zapłakane oczy i zaparowane okulary, co na nic się nie zdało, gdyż otarte łzy, zaraz zastąpiły kolejne. Schowała twarz w dłoniach i osunęła się po ścianie. Myśl, że nigdy może nie zobaczyć już jego uśmiechu, błyszczących oczu, poczuć woń uderzającej wody kolońskiej, było nie do zniesienia. Niewyobrażalny ból rozsadzał jej poranione serce. Tysiące emocji kotłowało się w jej wnętrzu. Nieświadoma tego, co się dzieje, oderwana od rzeczywistości, po prostu odpłynęła..

- Angie.. - Do jej uszu dotarł melodyjny głos szefa. 

Powoli rozchyliła powieki, czując jak oślepiająca biel kaleczy jej oczy. W końcu blask opadł. Podniosła się do pozycji siedzącej, wciąż słysząc wołanie ukochanego. 

Nie znała miejsca, w którym się znajdowała. Otaczały ją tysiące luster, lecz żadne nie ukazywały jej sylwetki. Dopiero, gdy stanęła na nogi, szklane zwierciadła ujęły niewyraźny obraz. Podeszła bliżej jednego z nich, przyglądając się zdumiewającemu odpiciu. Normalnie loki spięte gumką, teraz kaskadami spływały aż do pasa, lekko piegowaty nos pozbawiony był przydużych, zielonych okularów, odsłaniając chabrowe oczy, a sunąc językiem po zębach, nie wyczuwała obecności aparatu. Ni stąd, ni zowąd poczuła na ramionach czyjeś palce. W lustrze nie odbiły się niczyje kroki, toteż zadziwiające było nagłe pojawienie się w nim Germana. Silne dłonie pozbawione były ciepła, które tak lubiła, ażeby w ułamku sekundy momentalnie powrócić i rozejść się po ich ciele. Odziany był w biel, podobnie jak ona - jasne spodnie, buty i śnieżna koszula, ciasno opinająca jego klatkę, z guzikiem rozpiętym u schyłku kołnierza. Palcem bez słowa wskazał na jedno z oddalonych luster. Jego odbicie ukazywało ich dwójkę, szczęśliwych, uśmiechniętych, wpatrujących się w swoje oczy. Dalsze zwierciadło przedstawiało ich nieco starszych. Po chwili ukazał się też kilkuletni chłopczyk, uderzająco podobny do Germana. Inna płyta zawierała przeszłość - Ona siedziała na blacie biurka, a On ujmując jej twarz, zatapiał swoje usta w jej wargach. Momentalnie poczuła ten smak. Smak pocałunku, niebywałej, rozkosznej słodyczy. Przeniosła wzrok na lustro najbliżej nich, te któro ukazywało obecny obraz. German przez cały czas się uśmiechał, co rusz zaciskając palce na jej ramionach. 

- Czy to sen? - szepnęła.

- Nie, nie sen.. - odrzekł Castillo równie cicho, tuż przy jej uchu. Jego łaskoczący oddech sprawił, że zadrżała. 

- A więc umarłeś? A ja?

- Cii.. - wysapał, całując jej szyję. - Nie myśl o tym. 

Poczuła gulę w gardle, która zaczęła ją dusić. Umarł, odszedł, przestał walczyć? Tak po prostu? Odpuścił? Nie mogła uwierzyć w jego okaleczające słowa. A co z nią? Czy ona też żegna się z tamtym światem? 

Nagle poczuła, jak mężczyzna obraca ją ku sobie.

- Masz piękne oczy. - szepnął namiętnie.

I za to właśnie go kochała. Za to, że widział słońce, gdy padał deszcz, słyszał śpiew ptaków, pośród głuchej ciszy, dostrzegał jej oczy, gdy wszyscy widzieli okulary. Za to, że był. Taki, a nie inny. I choć nigdy, prócz za sprawą Morfeusza nie dotykała jego ust, nie usłyszała tych dwóch słów, wiedziała, że On też to czuje. Widziała to w jego ciemnych oczach, które były w stanie powiedzieć jej wszystko, co chciała usłyszeć.

Wtem spełnił się sen. Poczuła, jak ukochany dzieli się z nią ciepłem swoich ust, mierzwiąc jej wargi. Różniło się to od chwili, które codziennie wieczorem miała pod powiekami - wyraźny smak pocałunku, który odczuła był tak prawdziwy, a zarazem tak niewiarygodny. Teraz marzyła, by spędzić w jego ramionach resztę wieczności, nie musieć odrywać się od rozżarzonych warg. 

- Muszę iść. - Słowa, których tak się bała, uderzyły w nią z brutalną siłą. 

- A ja?

- Ty też musisz. - Mężczyzna wciąż się uśmiechał. - Ale nie ze mną. Tam. - wskazał za jej plecy. - Ja pójdę w przeciwną stronę. Ale nie martw się. - uniósł jej podbródek. - Idziemy w różnym kierunku, ale w końcu się spotkamy. 

Wciąż patrzyła w jego roześmiane oczy. Wydawał się być tak beztroski, że i od niej odstąpił smutek. Przecież się nie żegnali. Nie, to nie było "Żegnaj", raczej "Na razie", czy "Do zobaczenia". 

Wtem, jakby wyczuł jej myśli, czytając w nich. Uśmiechnął się po raz ostatni, szepcząc coś, na co tak długo czekała i odszedł. Tak właśnie. Tak po prostu, bez pocałunku, ostatniego dotyku. Odszedł, jak przyszedł - w bieli, w biel.

Wspaniałe bajki, czy komedie romantyczne nie zawsze kończą się szczęśliwie. Nie każda ma wypisany happy end. To życie pisze nam scenariusz, co rusz wprowadzając nowe korekty, w najmniej pożądanym momencie. To nie kolejna legenda w stylu Disneya. Tu Bestia nie zazna miłości u boku Belli. Tu dwa inne światy wciąż pozostaną różne.

______________

Witajcie po przerwie! :D
Spostrzegawczy na pewno zauważyli, że inspiracją była kochana para z BrzydUli. 

Rozdział już niebawem. :D

Besos,

Wiktoria