Rozdział 105

Nastał wieczór, słońce powoli chyliło się ku zachodowi, malując niebo na pomarańczowo - czerwono. Barwny obraz odsłaniał się na tle wysokich budynków Rzymu. W tej oto barwnej scenerii, pośród zabytkowych kamienic spacerowałam z Emilio. Jak dwadzieścia cztery godziny temu Wieczne Miasto budziło się do życia. Nocne marki zaczęli wychodzić na ulice, pławiąc się w blasku gwiazd i licznych latarni.
Jeśli ktoś sądzi, że to Paryż jest miastem zakochanych, na pewno nie gościł we włoskiej stolicy. Tu na każdym kroku spotkać można było zakochanych, spacerujących w romantycznym plenerze. Na jednej z ławek przy głównym deptaku siedziało starsze małżeństwo, obserwujące gołębie z niedalekiej katedry, dalej mijaliśmy parę, która odpoczywała po ciężkim dniu pracy w swoim towarzystwie. Obecność ukochanej osoby była największą nagrodą kończącego się dnia. Jego celem i sensem istnienia.
Po drugiej stronie deptaka, z balkonu piętrowego domu wychylała się młoda dziewczyna, a u progu stał chłopak, mniej - więcej w jej wieku. Cała sytuacja przypomniała mi historię Romea i Julii, słynną "balkonową" scenę. To właśnie pod nim kochankowie wyznawali sobie bezgraniczną miłość.
Z uwagą obserowałam wszystkie mijane obiekty, jakbym dopiero, niczym kilkuletnie dziecko poznawała świat. A może tak było? Tu, w Rzymie rzeczywistość znacznie różniła się od mojego dawnego świata, musiałam całkowicie zmienić swoje nastawienie do pewnych rzeczy i przezywczaić się do czegość, co w Buenos Aires mogłoby być zbyt zdumiewające, aby prawdziwe.
Zwiedzanie urozmaicały opowieści Emilio. Stolica Włoch była jego rodzinnym miastem, dlatego posiadał rozległą wiedzę na temat tego miejsca i ciekawie się wypowiadał. Opowiedział mi też legendę założenia miasta przez dwóch braci. Porzucone niemowlęcia miała wychować wilczyca, której mleko stanowiło ich pokarm. W późniejszych latach osiedlili się na siedmiu wzgórzach, gdzie postanowili założyć osadę, zgodnie z rytuałem, wyczytując wolę bogów z lotu drapieżnych ptaków. Gdy Romulus zyskał lepszy omen, od Remusa - ten w zazdrości zaczął drwić z brata, wyznaczającego granicę miasta. Podczas kłótni Romulus zabił brata i równocześnie został władcą nowej osady. Jak mówił Emilio - to tylko legenda, lecz jest w niej jakaś cząstka prawdy.
Zaaferowana atrakcjami nawet nie zauważyłam, kiedy się ściemniło, a ulice rozjaśniły lampy. Miasto wyglądało magicznie. Jak obraz wyrwany z czarodziejskiej bajki.
W pewnym momencie usłyszałam stłumioną muzykę. Rozbrzmiewała, jakby zewsząd, lecz wokół siebie nie zauważyłam żadnego grajka. Zdziwiona rozglądnęłam się dookoła.

- Pokażę ci coś. - Rzekł Emilio z tajemniczym uśmiechem.

Zasłuchana, nie oponowałam, podążając za mężczyzną. Weszliśmy do jednej z pobliskich kamienic, gdzie na piętrze znajdowała się wykwintna resteuracja. Świsty i okrzyki raczej nie pochodziły stamtąd.

Emilio skręcił w boczny korytarz, okryty półmrokiem. Gdzieniegdzie tylko paliły się małe lampki, nadające miejscu tajemniczy, średniowieczny charakter.

Na końcu znajdowały się marmurowe schody, prowadzące w dół. Tutaj wyraźniej słychać było muzykę, a z każdym pokonywanym stopniem, coraz mocniej w nas uderzała.

- Uważaj, schody są strome. - Ostrzegł Emilio, łapiąc moją dłoń.

Czułam się niczym Alicja, odkrywająca tajemnice w Krainie Czarów. Moje serce biło, jak szalone w oczekiwaniu na ten kulminacyjny moment, a kolana lekko drżały. Ciekawość brała górę.

W końcu zbliżyliśmy się drzwi, znajdujących się na samym dole piwniczki. To właśnie zza nich słychać było radosny rumor i śpiewy. Włoch spojrzał na mnie z szelmowskim uśmiechem, powoli uchylając drzwi. Momentalnie na nasze twarze padło światło, bijące z pomieszczenia. Gdy weszliśmy, mogłam bliżej przyjrzeć się nowemu miejscu. Podziemną salę wypełniali bawiący się ludzie, stoły z jedzeniem i różnego rodzaju napojami oraz rozhulana orkiestra. Zebrani tańczyli na parkiecie, czy z powodu tłoku - pomiędzy stołami. Wszyscy mieli uśmiechy na ustach i życzliwość wymalowaną na twarzy. Tu nikt się nie smucił, lecz przeciwnie - znajdował pocieszenie wśród przyjaciół, czy całkiem obcych ludzi, którzy z radością przyjmowali nowych gości do swojego kręgu. Tak też było i ze mną, bo sądząc po grupce, która otoczyła Emilio, on nie był tu pierwszy raz. Mężczyzna trzymał na swoich rękach około dziesięcioletnią dziewczynkę, a obok niego stała młoda kobieta oraz trzech innych Rzymian. Przez chwilę pomyślałam, że mała blondynka mogłaby być córką Emilio, jednak po chwili do grona dołączył mąż przesympatycznej Włoszki i zabrał rodzinę na drugi koniec sali. Nie obyło się także bez wymyślnych powitań, skierowanych w moją stronę. W pierwszej kolejności poznałam najbliższych przyjaciół Emilio: Ignacio, Stefano i Luisa. Ostatni z nich - wysoki brunet był moim rodakiem. Jego spojrzenie przywołało myśli o Germanie, a zniewalające, piwne oczy łudząco przypominały wzrok szwagra.

- Koniecznie musisz poznać jeszcze kogoś. - Z transu wyrwał mnie Emilio. Speszona, oderwałam wzrok od Luisa i żegnając się nikłym uśmiechem, podążyłam za Włochem, w głąb sali. Tam, przy jednym ze stołów siedziała dziewczynka, znajoma mężczyźnie oraz jej matka.

- Angie, to jest Amy - wskazał na kilkulatkę. - i Helena. Najwspanialsze tancerki pod Słońcem oraz właścicielki tego miejsca.

- Miło mi. - Podałam rękę rudowłosej kobiecie, zaś jej córka została porwana do tańca przez Emilio.

- Jesteś z Hiszpanii? - Rozmowę rozpoczęła Włoszka, o dziwo mówiąc w moim języku.

- Z Argentyny. - Sprostowałam.

- Argentyna.. - Szepnęła Helena rozmarzonym głosem. - Piękny kraj, co cię stamtąd wypędziło?

- To raczej skomplikowane.. Można powiedzieć, że tchórzostwo. - Przyznałam.

- Więc Rzym to twój nowy dom. Witamy. - Roześmiała się kobieta. - Mnie też przyjęli tu przed laty, kiedy opuściłam Francję. Dobrze się tu czuję, zaczęłam od nowa, nawet uznaję za Włoszkę. Z czasem się przyzwyczaisz. - Mruknęła, zanim jakiś roześmiany mężczyzna poprosił ją do tańca.

Przy stole zostałam całkiem sama. Chyba byłam jedyną, siedzącą osobą na sali. Wzrokiem odszukałam Emilio, bawiącego się z Amy. Mała rzeczywiście ładnie się poruszała.

Niespodziewanie ktoś przysiadł obok mnie. Był to Luis. Jego towarzystwo sprawiło, że poczułam się lekko spięta. Na szczęście zanim zdążył się odezwać, nadszedł roześmiany blondyn.

- Zapraszam na parkiet. - Rzekł. - Ale ty i tak jesteś najlepsza. - Mrugnął w stronę Amy.

Nie protestowałam, wyrwanie z się z towarzystwa Luisa było mi całkiem na rękę. Nie chodziło jednak o to, że nie darzę go sympatią - był bardzo miły, podobny charakterem do Emilio. Jego obecność sprawiała, że czułam się.. dziwnie. Sama nie potrafiłam tego określić. Z niewiadomych przyczyn przypominał mi Germana..

Bratanek Roberto zaprowadził mnie na sam środek sali. Tam zaczęliśmy podrygiwać w rytm skocznej muzyki. Emilio kręcił mną we wszystkie strony. Nikomu nie przeszkadzało, że wielu z zebranych obijało się od siebie wzajemnie - każdy traktował to z humorem i zbywał uśmiechem. Nasze drygi raczej nie można było nazwać tańcem, szybko daliśmy się porwać w wir zabawy. Miałam wrażenie, że ludzi na parkiecie przybywa, robiło się coraz bardziej duszno i ciasno. W pewnym momencie Włoch wskoczył na jeden ze stołów, ciągnąc mnie za sobą. Poczułam się lekko niepewnie, ale i to odczucie szybko zostało zniwelowane. Ludzie klaskali i śpiewali, czemu sama nie wiem kiedy zaczęłam wtórować. Było całkiem przyjemnie i zabawnie, Emilio okazał się równie świetnym kompanem.

W końcu zasapani, lecz szczęśliwi i roześmiani, opadliśmy na krzesła. Nasze czoła pokrył pot, a usta szerokie uśmiechy.

- Przyniosę nam coś do picia. - Krzyknął blondyn, abym wśród hałasu usłyszała jego słowa. Na znak, że zrozumiałam, skinęłam głową.

Mężczyzna na chwilę zniknął wśród tłumu, lecz szybko powrócił, niosąc dwa kufle ze spienionym piwem. Z jednego upił łyk, zaś drugie podał mi.

Wlepiłam wzrok w miodowy kolor trunku. Nie miałam zwyczaju pić tego rodzaju napoi, jednak odurzona magią podziemnych harców, zbliżyłam kufel do ust. Gorycz zwilżyła moje wargi, wyostrzając smak. Szybko spodobało mi się i jednym haustem opróżniłam całe naczynie. Gdy skończyłam pić, przetarłam usta grzbietem dłoni i spojrzałam na zdziwioną twarz Emilio. Wlepiając we mnie swoje niebieskie oczy, wyglądał na mocno zszokowanego.

- Coś nie tak? - Zapytałam.

Mężczyzna słabo poruszył ustami i bez słowa powrócił do sączenia swojego trunku. Nie oponowałam. Upijając ostatni łyk piwa, pozostały na dnie kufla, chwilę potem wraz z Emilio powróciłam do zabawy. 

Nie oglądnęliśmy się, a wybiła pierwsza w nocy, trzeba było wracać do domów, choć zabawa w podziemnym klubie ciągnęła się w najlepsze. Oprócz Emilio, swoje towarzystwo w drodze powrotnej zaoferował Luis. Z tego co mówił, mieszkał nieopodal mojego apartamentowca, więc było mu na rękę iść razem z nami. 

Na dworze mimo później pory utrzymywała się wysoka temperatura, a ponad wieżowcami błyszczały gwiazdy i księżyc. Ruch zmalał, jednak mijanych przez nas przechodni było całkiem sporo. Szliśmy równym krokiem, nie za szybko, nie za wolno. Przyjaciele rozmawiali, a ja udawałam, że przysłuchuję się ich dyskusji. W rzeczywistości kątem oka zerkałam na idącego obok mnie Luisa, w myślach porównując go z obrazem Germana. To, co robiłam samo przed sobą wydawało mi się głupie, lecz byli tak podobni.. Przy nim moje tętno przyspieszało, mimo iż znałam go zaledwie parę godzin, a jego oczy przyciągały swoją siłą. 

W pewnym momencie mężczyźni zatrzymali się. Luis uścisnął dłoń kolegi i skierował w moją stronę: "Do zobaczenia, Angie". Nim zdąrzyłam cokolwiek odpowiedzieć, odszedł w kierunku bocznej uliczki. 

- Czy zachowywał się w stosunku do ciebie, jakoś.. nieodpowiednio? - Zapytał Emilio, gdy Argentyńczyk się oddalił. 

- N-nie, skąd ten pomysł?

- Widziałem, jak na niego zerkasz. W ogóle się nie odzywałaś.. 

Wlepiłam wzrok w buty, szukając odpowiedniej wymówki. Co miałam odpowiedzieć? "Luis jest niemalże kopią mojego byłego"? "Luis przypomina mi człowieka dla którego jeszcze nie dawno zrobiłabym wszystko"?

- Jest podobny do mojego kuzyna. - Szepnęłam płytko. 

Na szczęście Emilio nie drążył tematu. Odprowadził mnie pod same drzwi mieszkania i z uwagi na późnią porę, szybko odszedł, życząc mi dobrej nocy. Mieliśmy się zobaczyć następnego dnia, już w pracy. 

__________________________

Witam, moi mili. :) 

W dzisiejszym rozdziale pojawiły się nowe postacie, które jeszcze zostaną wspomniane, a niekiedy odegrają bardzo ważną rolę w życiu Angie. 

Tak, tak, A z piwem. :D

Luis kopią Geremka. 

Nasza Sierota też niebawem się pojawi. 

Miłego weekendu,

Wiktoria