Rozdział 109

- German?

Moje serce zabiło szybciej, a świat gwałtownie uderzył ze wszystkich stron. Nie wiedziałam, co myśleć. Z jednej strony byłam mocno zaskoczona i sfrustrowana, a jednocześnie poczułam.. radość. Tak, cieszyłam się, że go widzę i nie mogłam temu zaprzeczyć. W tamtej chwili miałam ochotę rzucić się mu w ramiona, poczuć to ciepło, smak jego ust. Zamiast tego stałam, jak wryta, wpatrując się w niego, jakby był duchem, sennym wytworem wyobraźni.

- Tęskniłem. - szepnął.

Teraz nic nie mogło już powstrzymać uśmiechu, który cisnął się na moją twarz. Pod wpływem impulsu zawiesiłam się na szyi Germana, stykając nasze wargi. Mężczyzna ujął moją twarz w dłonie, przejmując inicjatywę. Każde muśniecie było wyjątkowe, niczym jakiś czarodziejski detal wyrwany z bajki. Czułam się szczęśliwa, mając go przy sobie. Nie ważne, jak bardzo chciałam się od niego odsunąć, nic nie było wstanie zmienić tego, że wciąż go kochałam.

Nagle jakaś siła sprawiła, że nasze zetknięte twarze oderwały się od siebie. Zapragnęłam ponownie połączyć nasze usta, jednak coś nienamacalnego mnie powstrzymywało. Dotyk Germana stawał się coraz bardziej nikły, podobnie jak jego coraz słabszy obraz. W końcu po sylwetce mężczyźnie pozostał jedynie smukły zarys. Rozejrzałam się po pustym, bezszelestnym korytarzu. Nikogo tu nie było. Ani teraz, ani wcześniej..

- Angie! Angie, jesteś tam?

Głuchy stukot uderzył mi do głowy. Gwałtownie poderwałam się do pozycji siedzącej. Znajdowałam się na podłodze w swoim mieszkaniu, otoczona pamiątkami. Zachodzące słońce przebijało się przez zasłony, kując mnie w twarz. Przymrużyłam oczy, przetarłam spoconą twarz i przeczesałam dłonią włosy. Pukanie nie ustępowało, przekonując, że nie jest kolejnym, sennym wymysłem.

- Angie?

Rozmasowałam obolałe łopatki i podniosłam się z podłogi. Nie do końca obudzona uchyliłam drzwi, przed którymi stał nie German, lecz Emilio.

- Cześć.

W przeciwieństwie do mnie miał na twarzy szeroki uśmiech. Zawsze był tak optymistycznie nastawiony do życia.

- Uua, coś nie najlepiej wyglądasz.

- No co ty nie powiesz. - odburknęłam niegrzecznie, lecz szybko się poprawiłam. - Przepraszam, trochę źle się czuję. Wejdziesz?

Na szczęście Emilio nie miał mi za złe niespodziewanego wybuchu i chętnie przyjął zaproszenie na kawę. Usiedliśmy przy kuchennym stole. Przygotowałam dwie filiżanki ekspresówki, a szafki wyłowiłam parę herbatników.

- Zaraz wracam, poczekasz? - Nie czekając na odpowiedź, popędziłam do łazienki.

Zatrzaskując za sobą drzwi, oparłam się o nie, masując pulsujące skronie. Szybko przemyłam twarz zimną wodą i związałam włosy w kitkę. Lustro wiszące nad umywalką ukazywało blade widmo. Ucisk głowy narastał. Syknęłam z bólu, ale mimo to ponownie zajęłam miejsce przy stole, na przeciw Włocha i uśmiechnęłam się słabo, podpierając dłonią brodę.

- To o nich chodzi?

- C-co? - wydukałam niemrawo.

Emilio wskazał na trzymane w ręku fotografie, na których byłam z Germanem i Pablo. Spuściłam wzrok, mrugając piekącymi mnie oczami.

- Nie, nic się nie dzieje. Po prostu.. wydaje mi się, że.. Wyjechałam tak nagle, z nikim się nie żegnając. Zostawiłam siostrzenicę, przyjaciela..  – Pierwszy raz głośno przyznałam się do nurtujących mnie myśli.

- Nie rozmawialiście od wyjazdu?

Pokręciłam przecząco głową.

- Więc na co czekasz? - Emilio wybuchnął śmiechem, wysuwając w moją stronę telefon komórkowy.

- To nie jest takie proste..

- Dlaczego?

Nie odpowiedziałam.

- Boisz się, że nie zrozumieją? - Emilio zdawał się czytać w moich myślach. - Nie wiem, co było powodem twojego wyjazdu, ale jeśli znali twoją sytuację, to myślę, że wszystko w porządku.

Wciąż nie podniosłam wzroku znad filiżanki. Słowa Włocha docierały do mnie, niczym do bariery dźwiękoszczelnej.

- Angie, oni na pewno cię kochają. Tęsknią. Dzwoń.

Niepewnie odebrałam komórkę od Emilio i wybrałam numer Pablo. Z każdym sygnałem strach, zbierający się we mnie tyle czasu narastał, aby w końcu wraz z głosem przyjaciela - wyparować.

- " Halo? " - usłyszałam w słuchawce. - " Halo? Kto mówi? "

Zupełnie zapomniałam, że Pablo nie ma mojego nowego numeru. Właściwie.. nikt poza Emilio, Luisem i Julio go nie miał.

Włoch porozumiewawczo dał mi znak, abym w końcu się odezwała. Wzięłam głęboki oddech i..

- Pablo?

- Angie?

Głos mężczyzny wywoływał u mnie kolejne fale ciarek. Tak bardzo mi go brakowało, jego ramion, uśmiechu, dobrego słowa, którego nigdy nie szczędził.

- To ja, kochany. - wyjąkałam. Oczy mi się zaszkliły, a ręce drżały. Emilio chwycił moją dłoń i posłał mi ciepły uśmiech, dodając odwagi. Następnie szepnął parę zachęcających słów, musnął mój policzek i wyszedł.

- Nie mogę uwierzyć, że dzwonisz. Angie, tak się martwiłem! Co się z Tobą dzieje?

Szybko i nieskładnie streściłam Pablo wydarzenia ostatnich tygodni. Mężczyzna w ciszy przysłuchiwał się mojemu monologowi, a gdy skończyłam mówić, rzekł niespodziewanie:

- Jesteś tam szczęśliwa?

- T-tak. Chyba tak. - wydukałam, zaskoczona.

- Więc żyj tym, co masz, nie wracaj do przeszłości. Angie, pojechałaś tam, żeby zacząć od nowa. Wiem, jaka jesteś, że się przejmujesz, ale myśl o swojej przyszłości, nie o tym, co było. Pamiętaj, że jestem po twojej stronie i zawsze będę cię wspierać. Nawet w tak szalonych pomysłach.

W głosie Pablo wyczuwałam przejęcie, wzruszenie i tę głęboką serdeczność, której brakowało mi we Włoszech. Miło było czuć jego bliskość, choć dzieliły nas ogromne kilometry. Nie raz już udowodnił mi, że jest prawdziwym przyjacielem. Zasługiwał na miłość, której ja nie mogłam mu dać.

- Chciałabym, żebyś spotkał kogoś, kto pokocha cię tak bardzo, jak ja nie mogę. – wypaliłam ni stąd, ni zowąd. - Mam nadzieję, że mój wyjazd ci w ty pomoże..

Pablo nie odpowiedział. Wiedziałam, co niesie ta wymowna cisza. Zmieniłam temat.

Rozmawialiśmy dość długo. Mężczyzna zrewanżował mi się opowiadaniami o zmianach, jakie zaszły w Studio, postępach uczniów i  planach w związku z dalszą przyszłością szkoły. Mimo, że rozmawialiśmy tylko przez telefon, czułam się chociaż po części, jak dawniej.

- Obiecaj, że na tym się nie skończy. Będziemy się kontaktować, prawda? - zapytałam z nadzieją.

- Oczywiście. – odrzekł z rozbawieniem w głosie. – Kilometry nie istnieją. Jesteś taką gwiazdką. Ilekroć spojrzę na nocne niebo, myślę, że gdziekolwiek jesteś, rozświetlasz komuś drogę, tak jak kiedyś mi. Całuję.

- Do usłyszenia.  – Niemalże szepnęłam, wzruszona.

Szczęśliwa odłożyłam telefon. Teraz czułam się znacznie lepiej, jakby ciężar, który tak długo dźwigałam nagle zniknął. Z uśmiechem opadłam na sofę.

Wieczorem zabrałam się za przygotowywanie kolejnej lekcji z dzieciakami. Postanowiłam przedstawić im parę piosenek, napisanych przez uczniów Studio. W ten sposób chciałam pokazać im, że ciężka praca zawsze się opłaca, a marzenia spełniają.

Sama kilkakrotnie złapałam się na poszukiwaniu fortepianu w mieszkaniu. Brakowało mi tego hobbystycznego stukania w klawisze. Postanowiłam, że nabędę keyboard i we Włoszech.

Już dwa kwadranse później podążałam jedną z uliczek w stronę centrum, gdzie znajdowały się polecone mi przez Emilio najlepsze sklepy muzyczne. Przecznicę od głównej alei znalazłam sklep "SOLO MUSICA".

Popchnęłam szklane drzwi i weszłam do środka. Wnętrze było bardzo gustownie urządzone; ściany pokrywała bordowa tapeta, a na niej w sztucznie pozłacanych gablotkach wisiały instrumenty. Za ladą stał starszy mężczyzna z siwym wąsem i okularach na nosie.

- Buon qiorno. (Dzień dobry)  - powiedziałam.

Wystraszony mężczyzna podskoczył i upuścił trzymaną paczkę z ustnikami.

- A niech to. - jęknął po hiszpańsku. - Cholerni Włosi.

- Również mi miło. - rzekłam z szelmowskim uśmiechem.

Zawstydzony mężczyzna poprawił nerwowo okulary i mruknął pod nosem "przepraszam".

Rozbawiona przedstawiłam dokładnie sprzedawcy swoje intencje. Ten pokazał mi parę najlepszych według niego sprzętów. Widać było, że zna się na rzeczy.

- Może chce panienka spróbować? - skinieniem ręki zachęcił mnie do gry na instrumencie.

" Czemu nie? " - pomyślałam.

Podeszłam do keyboarda i przesunęłam palcami po klawiszach. Przymknęłam oczy, napawając się ich krystalicznymi dźwiękami.  Po chwili nuty, które wygrywałam zaczęły układać się w składną kompozycję. Mimowolnie się uśmiechnęłam.

- "May it be an evening star,

Shines down upon you.

May it be when darkness fall,

Your heart will be tru.

You walk a lonely road,

Oh! How far you are from home.."

Gdy otworzyłam oczy spostrzegłam, że sprzedawca i kilku klientów przyglądają mi się z uwagą. Jedna kobieta otarła łzy z policzka.

- T-tak, ten keyboard chyba będzie dobry. - wydukałam mocno speszona.

Rozległy się brawa. Dwóch mężczyzn i jakieś kobiety złożyli mi gratulacje. W milczeniu wysłuchiwałam komplementy, czerwieniąc się i dziękując za miłe słowa.

Gdy zamieszanie ucichło poprosiłam o zapakowanie sprzętu, podałam adres, pod który miał zostać wysłany i zapłaciłam.

- Masz światowy głos, dziecko. - powiedział mężczyzna.

- Dziękuję. - odrzekłam zaczerwieniona.

- Mój znajomy zajmuje się organizacją koncertów charytatywnych. Przy okazji szuka nowych talentów. Zapiszę ci jego numer. - mówiąc to na kolorowej karteczce nabazgrał dziewięć cyfr.

- Powołaj się na Juana.

Schowałam wizytówkę do kieszeni, podziękowałam i wyszłam.

Rzym spowił już mrok, dochodziła godzina 21:30. Na aleje opadało światło z rozbłysłych latarni, a ulice zapełniły się przechodniami. Co było tu typowe - na każdym kroku można było napotkać zakochanych, spacerujących w blasku gwiazd lub pojedyncze osoby, samotnie podziwiające widoki.  Zadowolona z miło rozpoczętego wieczoru postanowiłam wrócić do domu nieco dłuższą drogą.

- Chyba się zgubiłam.

Uliczka, w której się znajdowałam była mi zupełnie obca. Potężne, masywne mury budynków wydawały się surowe i nadawały miejscu grozy. Nagle przechodnie zniknęli, zorientowałam się, że na ulicy jestem zupełnie sama. Zza rogów kamienic od czasu do czasu wychylali się jacyś ludzie. Poczułam się nieswojo, ale dalej szłam przed siebie. Podświadomie opuściłam zakasane rękawy i włożyłam ręce do kieszeni. Cały czas miałam dziwne wrażenie, że ktoś mnie obserwuje. Przyspieszyłam kroku. Nagle ktoś szarpnął mnie za ramię i wyrwał torebkę. Gwałtownie się odwróciłam, tracąc równowagę i tym samym przewracając się na chodnik. To działo się tak szybko. Zdezorientowana rozejrzałam się dookoła, ale tajemniczej postaci już nie było. Przed oczami wciąż miałam jedynie drobną, niewielką sylwetkę.

___________________________

Hej, siema, witam, cześć! 

Dziś trochę dłużej. 

Zachciało się Germangie, to wuala! :P

Na jawnego Geremka musicie jeszcze trochę poczekać.

Także no.. groźcie, proście, komentujcie! 

Do przeczytania,

Wiktoria

Ktoś oprócz mnie ma taką jazdę na Pangie?