Rozdział 4

Siedzieliśmy przy stole, jedząc kolację, gdy nagle usłyszeliśmy trzaskanie drzwi.
- Włamywacz! - Przerażona Olga pobiegła po miotłę, którą zaatakowała nieproszonego gościa.
- Olgo, co ty wyprawiasz?! - uśmiechnęłam się na dźwięk znajomego głosu.
- Verzeihung. (Przepraszam.) Myślałam, że to złodziej. - dolatywało z salonu.
- Tato! - krzyknęła Violetta, rzucając się ojcu w ramiona. Ja też wyrażałam taką chęć, ale w moim wykonaniu byłyby to lekko niestosowne. Tak więc przystanęłam na uśmiechu i zwykłym "Dobry wieczór". German stał przez chwilę w miejscu, patrząc na mnie jak na wspólnika, z którym ma podpisać bardzo korzystny kontrakt.
- Eee.. Tato, ja idę z Leonem do kina. - powiedziała Violetta, ale ojciec w ogóle nie zwrócił na nią uwagi.
- Tak, tak, idź.. - wymamrotał, nadal wpatrując się we mnie.
Gosposia  orientując się, o co chodzi dziewczynie zaszyła się w kuchni razem z Ramallo. W jadalni zostałam tylko ja i mój szwagier. Kiedy się w końcu ocknął, dosiadł się do mnie. W milczeniu jedliśmy kolację, raz po raz spoglądając na siebie. Oboje czuliśmy się nieco niekomfortowo w tej sytuacji. Ciszę przerwał telefon do Germana. Wykorzystałam jego nieobecność i wymknęłam do ogrodu. Podziwiając różne, nietypowe rośliny i przechadzałam się między drzewami. Mieszkałam tu tyle czasu, a nigdy nie dostrzegłam piękna tego miejsca. Przysiadłam na jednoosobowej, białej huśtawce, umocowanej na gałęzi ombu. Lekko odepchnęłam się od ziemi. Wiatr rozwiewał moje włosy, czułam słodki zapach kwiatów. Przymknęłam powieki i odchyliłam się do tyłu. Wsłuchałam się w dźwięczny śpiew ptaków. Wszystko było takie magiczne.. Czułam się jak w "Zaczarowanym Ogrodzie" lub "Krainie Czarów"..
Nagle poczułam, że ktoś łapie mnie w talii..
- Tu się schowałaś - usłyszałam głos Germana.
Zatrzymując huśtawkę, staną przede mną, nadal trzymając w pasie. Wzajemnie tonęliśmy w swoich oczach, zapominając o Bożym świecie..Wiedziałam, że to do czego oboje skrycie dążyliśmy, nie miało prawa się wydarzyć. Tak bardzo nie chciałam do tego dopuścić.. Nagle zbliżyliśmy się jeszcze bardziej, a nasze usta spotkały się w pocałunku..Wtedy zrozumiałam,że nie obawiałam się samego całowania, lecz poczucia winy, z którym będę musiała się później zmagać. W jego objęciach czułam się.. szczęśliwa. Jakbym wznosiła się w powietrze. Pocałunki były lekkie i niepewne, a zarazem namiętne. Czułam ciepło bijące od Germana, zapach jego skóry. Każde muśnięcie było inne, wyjątkowe.. Ale każde tak delikatne, jak dotyk motyla.. Bez namysłu się im poddawałam, zachłannie chcąc więcej.. Kiedy się od siebie odkleiliśmy, German czule wyszeptał słowa , których tak bardzo pragnęłam , a zarazem, których nie chciałam słyszeć z jego ust..
- Kocham cię, Angie .. - powiedział to przejętym głosem, który lekko się załamał przy wypowiadaniu mojego imienia.
Każda kobieta na Ziemi  pragnie usłyszeć  te dwa , wyjątkowe słowa, ale nie każda ma okazję usłyszeć to z ust własnego szwagra.
Moja broda lekko zadrżała , a do oczu zaczęły napływać łzy. Nie chciałam, żeby widział, jak płaczę, dlatego odwróciłam głowę w drugą stronę i pobiegłam do domu.

Wpadłam do swojego pokoju, zatrzaskując za sobą drzwi. Kucając, oparłam się o nie i ukryłam głowę między kolanami. Rozległo się pukanie. Wiedziałam, że to był German, jednak nie chciałam wpuścić go do środka.
-Angie! Angie, w porządku ? Proszę, otwórz drzwi. - Przez następne kilka minut namawiał mnie na rozmowę. Bezskutecznie. Szlochając, udawałam, że nie słyszę jego czułych słówek. W końcu zrezygnowany odszedł.. Czy było warto wznosić się do gwiazd w zamian na cierpienie? Każdy kolejny pocałunek, rozdzierał kolejne rany. Moja bluzka była cała przemoczona od łez, które nie przestawały spływać po policzkach.
Gorsza od braku miłości , jest miłość bez przyszłości..

____________________________
I jak? :)
Of kors, Germangie nie zabrakło. ♥

Besos, 
Wiktoria