Rozdział 62

Po kąpieli postanowiłam zaparzyć sobie herbaty.Nawet się nie obejżałam,a dochodziła 2 w nocy.Na czym spędziłam cały ten czas?Powód był jeden..Usilnie starałam sobie poukładać wszystkie sprawy,które dzieją się w moim życiu.Teraz byłam szczęśliwa,niczego nie żałowałam.Zniknął Czarek,a wraz z nim wszelkie obawy,domysły..German dawał mi poczucie bezpieczeństwa.Mimo,że nasz związek pozostawał w ukryciu,czułam się spełniona..Pozostawało tylko porozmawiać z Pablem.Jutro też wracał Javier..

Wszystko zaczynało zmierzać ku lepszemu.

- Aniołeczku,dlaczegóż to jeszcze nie śpisz? - Do pomieszczenia weszła Melania i natychmiastowo wyrwała mnie z zadumy.

- Jakoś tak..Ymm..Nie mogę.. - Wydukałam,przecierając oczy. - A pani?

- Oj,gwiazdeczko,w moim wieku,nocne czuwanie jest codziennością. - Zaśmiała się.
Nastała chwila milczenia,którą przerwałam.
- Chyba już się położe.Jutro czeka mnie praca.
- Naturalnie,skarbeńku. - Odrzekła. - Wracaj do Germusia,będzie się niepokoić. - Drugi raz,wprowadziła mnie w sołupienie.
- Ale ja..To znaczy my..To znaczy ja..On..Ee.. - Jąkałam się.
- Moje dziecko,może i jestem głuchawa,ale nie ślepa. - Zachichotała.
Nie wiedziałam,co mam powiedzieć.Odebrało mi mowę,brakowało słów.
- Nie da się niezauważyć tak gorącej miłośći. - Ciągnęła. - Na kilometr widać,że nie możecie bez siebie żyć.Cieszę się,że mój ukochany siostrzeniec jest szczęśliwy,ty też na taką wyglądasz. - Musnęła palcem mój nos,na co zareagowałam szczerym uśmiechem. - Idź już spać,idź.Może doczekam się kolejnego,małego Castillo. - Rzuciła,rozbawiona,gdy wychodziłam z kuchni.
- Dobrej nocy. - Pożegnałam się i w znakomitym nastroju pomaszerowałam do pokoju.



                                                                       ***

Mimo,że zasnęłam dość późno,dzień powitałam wczesnym rankiem.Na niebie królowały śnieżnobiałe obłoczki i powiewał lekki wiatr.
W dobrym nastroju zeszłam na śniadanie.Wchodząc do salonu,dobiegła mnie codzienność,czyli kłócący się Olga i Ramallo.
- Czy państwo powariowali?Wrzeszczeć od samego rana!Obudzą państwo panią Melanię!Broń złóż i marsz do stołu! - Zakomenderowałam,po czym sama udałam się w stronę kuchni,zastępując gosposię w jej obowiązkach.
Już po niedługim czasie stół ustrojony był przeróżnymi smakołykami,a do jadalni zaczęli się schodzić domownicy.
Posiłek przebiegał w miłej atmosferze,nawet Olga i Ramallo starali się nie skakać sobie do gardeł.
Niestety sielankę przerwało wyjście do Studia.
- My przepraszamy,ale spóźnimy się na zajęcia. - Powiedziała Violetta,wstając od stołu.
- Aaa,tak.Dziękujemy. - Przetarłam usta serwetką i również się podniosłam. - A może zechciałaby pani pójść z nami? - Zwróciłam się do Melanii. - Szkoła nie jest daleko,lekcje nie trwają długo.
W oczach starszej pani pojawił się zachwyt.
- Z wielką chęcią! - Klasnęła w dłonie,po czym z zawrotną prędkością popędziła na górę,wyjaśniając w drodze,że idzie się przebrać.
Wymieniłam z Violettą uśmiechy i zgodnie usiadłyśmy na sofie,oczekując cioci Castillo,po chwili jednak moja siostrzenica,zniecierpliwiona opuściła salon i udała się do kuchni.Chwilowo zostałam sama,lecz długo nie cierpiałam na brak towarzystwa,bowiem swoją obecnością zaszczycił mnie German.
- Uratowałaś mnie przed całodniowym towarzystwem ciotki. - Przysiadł obok mnie,muskając mój policzek.-Mój aniele..
- Zaraz przyjdą.. - Zaśmiałam się,ignorując jego "mruczenie".
- Chrzanić to. - Powiedział,po czym ujął mój podbródek i namiętnie pocałował.
Więcej nie protestowałam.Starałam się z równą czułością i ostrożnością oddawać jego zbliżenia.Każde muśnięcie było inne..Każde na swój sposób niezwykłe..Każde skrywało tajemnicę..Owiane magią i niepowtarzalnym uczuciem lekkości..Za każdym miałam wrażenie,jakbym przekraczała granicę innego świata..
Nie wiem ile czasu zatracaliśmy się w sobie,ile byliśmy odurzeni strzałą Amora,przypominając sobie o Melanii,Violetcie i Studiu,niechętnie oderwałam od siebie Germana..
- Spóźnię się do pracy.. - Szepnęłam i nie dając mu dojść do słowa,wyprostowałam się na dźwięk stukotu obcasów ciotki ukochanego.
Kobieta była ubrana w białą sukienkę w drobne,czerwone kwiatuszki i granatowy kapelusz z pawim piórkiem.W dłoniach trzymała małą torebkę.
- Możemy iść. - Oznajmiła rozpromieniona.Gołym okiem było widać,że cieszy się z wycieczki do Studia.
Posłałam szwagrowi ciepły uśmiech i wołając Violettę,razem z jej ciotką,opuściłam dom.


W drodze do szkoły na zmianę z Violettą,opowiadam Melanii o Buenos Aires.
Na twarzy kobiety malowało się ogromne skupienie i zainteresowanie,podczas wysłuchiwania różnych legend i historyjek.
W końcu dotarłyśmy przed budynek Studia 21.
Stojąc przed budynkiem,nieoczekiwanie podszedł do nas Pablo.
- Dzień dobry. - Przywitał się,lekko zdziwiony obecnością starszej pani.
- Witaj,synku. - Odpowiedziała ciepło,po czym dostojnym ruchem wyciągnęła dłoń w jego stronę,którą mężczyzna szarmancko ucałował.
- To jest ciocia Melania. - Wyjaśniła Violetta.
- Nie będziesz miał nic przeciwko,jeśli oprowadzimy ciocię po Studiu? - Zapytałam od niechcenia.
- W żadnym przypadku. - Odpowiedział,patrząc na mnie "obolałą" miną.
- Świetnie.W takim razie chodźmy. - Chciałam uniknąć dalszej konwersacji z Pablem,choć w głębi duszy brakowało mi go.Mimo wszystko nadal chowałam w sobie urazę.
Idąc szkolnym korytarzem,napotkałam się ze wzrokiem uczniów,bacznie obłupiających spojrzeniem Melanię.
Po krótkiej chwili dołączyła do nas Camila i Francesca,które zostały przedstawione przez Violettę.
Rozmowy przerwał nam dzwonek.Całą piątką udałyśmy się do klasy,gdzie parę minut później rozpoczęły się zajęcia.
Praca przebiegała w miłej atmosferze.Młodzież zachowywała się niezwykle kulturalnie pod wpływem obecności starszej pani.
Końcem lekcji dzieciaki wykonały piosenkę,dedykowaną Melanii.
- "Yo necesito que mi música,me diga que buscando.Buscando en mí.. "
W oczach kobiety widać było przejęcie.Muzyka chwyta za serce..
- Przepięknie..Przepięknie..-Krewna Violetty otarła łzę wzruszenia,po czym przytuliła każdego z uczniów.Nawet Ludmiła nie protestowała.
W klasie zapanowała rodzinna atmosfera.Poczułam się,jak w zakończeniu pewnej bajki z happy end'em.Brakowało tylko księcia..
-A co to ja widze..-Usłyszłam męski głos.Do sali wszedł Pablo..


__________________________
Pablito księciem Angie? ;)
Chyba się naraziłam fankom Germangie.;D
No,ale B i Asia nam dosłodziły,więc..^.^

Pozdrawiam.♥
Wiktoria

PS.Jak Wam się podoba dubbing Esmeraldy? ;) Brzmi,jak Fiona ze Shreka.xD