Rozdział 76

Dzisiejsze popołudnie wprawiło mnie w na tyle dobry nastrój, że sen całkowicie został zepchnięty z moich powiek. Leżąc w łóżku, zagłębiałam się w treści, jakiejś powieści detektywistycznej, którą znalazłam na biblioteczce Germana. Właściciela opasłego tomiska nie było w pokoju, domyślałam się, że jeszcze pracuje.
- Nie śpisz? - Po długich minutach ogłuszającej ciszy, usłyszałam głos mężczyzny, i aż podskoczyłam ze strachu.
- Przestraszyłeś mnie. - Zmarszczyłam czoło, odkładając książkę, której akcja pochłonęła mnie doszczętnie.
- Ach, przepraszam. - Wyszczerzył zęby, nabijając się z mojej przerażonej,a zarazem zdenerwowanej miny. - Tchórzliwa, płochliwa, a na dodatek bojaźliwa. No, no, Angie. - Kpił z głupkowatym uśmieszkiem, za co już po chwili został skarcony ciosem poduszki. -

A to tak chcesz się bawić? - Zmrużył oczy, podnosząc opadłą na podłoge poduszkę.
- German, nie. - Klęknęłam na łóżku, aby mieć łatwą drogę ucieczki. Jego mina zdradzała zamiary. - Ger.. - Nie zdążyłam odpowiedzieć, bo w tym samym momencie zostałam przygnieciona przez pierzasty worek. Gdy oderwałam go od twarzy, moim oczom ukazała się zbliżająca sylwetka inżyniera. Złośliwie chichocząc, zaczął mnie łaskotać. - Proszę, dość. - Śmiałam się do rozpuku, miotając po łóżku.
- To za karę. - Wołał głosem małego dziecka, które zrobiło rodzicom, jakiegoś psikusa.
Powoli brakowało mi tchu, a brzuch pękał od nadmiaru skurczy. Wariując, turlałam się po łóżku, jak opętana.
- Może tak ciszej? - W drzwiach stanęła zniecierpliwiona Violetta. German natychmiastowo mnie puścił, podrywając się do pozycji siedzącej. To samo, lecz bardziej niechlujnie zrobiłam ja.
-Ymm, przepraszamy, kochanie. - Zmierzwiłam dłonią rozczochrane włosy. - Wracaj do spania. - Uspokoiłam ją.
Dziewczyna z lekkim grymasem, ale też zauważalnym rozbawieniem, pogroziła nam palcem, po czym wróciła do swojego pokoju. Ja natomiast poprawiłam pościel i wygodnie ułożyłam się na miękkim materacu. Czułam na sobie zawiedzione spojrzenie ukochanego.
- Znowu będziesz się obrażać? - Prychnęłam złośliwie z nutką śmiechu. - Spać.
Pan domu posłusznie wyciągnął się obok mnie, owijają wokół  palca pasmo blond loków.
- Jak ci minął dzień? - Zapytał, przyciągając mnie do siebie. Nie stawiając oporu, położyłam głowę na jego torsie i głębiej wtuliłam się w mężczyznę.
- Cudownie. A wszystko dzięki pewnemu mężczyźnie. - Uśmiechnęłam się czarująco.
- Zdradzasz mnie? - Udał przerażonego.
- Ups, wydało się. - Zakryłam dłonią usta, chichocząc. - Dziękuję. - Przewróciłam się na brzuch, patrząc Germanowi w oczy. - Dzięki twoim radom zdecydowałam się porozmawiać z Pablo. - Wyjawiłam. - I wiesz? Wygląda na to, że wszystko zmierza ku dobremu.
- Ciesze się. - Czule pogładził mój policzek. - Mówiłem, że wszystko prędzej, czy później się ułoży. - Powiedział i zamilkł.
- A ty? Wybaczyłeś mu? - Chciałam wiedzieć, co było przyczyną wstawiennictwa mojego szwagra, za przyjacielem.
- Zrozumiałem, że nienawiść i złość nie prowadzi do niczego dobrego.. Nauczyłaś mnie. - Pogładził mój policzek opuszkami palców. -  Zmieniłem się przy tobie..Jeszcze parę miesięcy temu nie miałem pojęcia, że kiedyś może nastąpić we mnie coś tak niewyobrażalnego.. Hmm, a teraz.. - Westchnął. - Kobieto, co ty ze mną zrobiłaś. - Zaśmiał się, kręcąc głową.
W odpowiedzi szturchnęłam go w ramię, przekręcając się na drugi bok.
-  Śmiej się, śmiej. - Prychnęłam, unosząc brew.
- Hej, obrażalska.. - Przeciągnął German, obejmując mnie od tyłu. Po chwili usłyszałam ciche mruczenie tuż przy swoim uchu, gdzie spoczywała głowa mężczyzny. Trzymając mnie w talii, zaczął lekko kołysać na boki. I znowu mu uległam, wsłuchując w jego miarowy oddech, muskający mój policzek. Czułam się, jak w transie, zachipnotyzowana dotykiem ukochanego.
Kojącą ciszę przerwał krzyk Olgi. Zaalarmowana, razem z panem domu zbiegłam se schodów. O frontowe drzwi opierała się gosposia, ściskajaca w dłoniach kawałek papieru. Nie wyglądałą raczej na smutną, lecz.. szczęśliwą.
- Cardozo, mój Cardozo! - Wołała, unosząc ręce ku górze. W oczach miałą łzy, a na jej twarzy gościł szeroki uśmiech.
- W porządku? - Zapytałam, gładząc rękę kobiety. Olga spojrzała na mnie ze wzruszeniem, po czym zacisnęła w swoich ramionach. Po chwili jednak zaczęła tłumaczyć swoje zachowanie.
Otóż Argentynę podczas nadchodzących świąt miał odwiedzić jej kuzyn z Niemiec. Olga nie wyjeżdżała na wigilię do rodzinnego kraju.
- Nie miałby pan nic przeciwko zatrzymaniu się tutaj Cardoza? - Zwróciła się do Germana. Szwagier przecząco pokręcił głową. - Ach, danke, danke! (dziękuję) - Kilkakrotnie ucałowała policzki mężczyzny.
- Wystarczy. - Wydusił, uwalniając się z objęć pracownicy. Kobieta podśpiewując pod nosem, odeszła w stronę kuchni.
- Będzie wesoło. - Mruknęłam, śmiejąc się.


       
                                                                               ***

Pozostało siedem dni do świąt, dokładny tydzień. W tym czasie w całym Studio miały trwać próby do bożonarodzeniowego koncertu kolęd i pastorałek. Mi przypadło prowadzić starszą grupę, z którą wybrałam dwa przepiękne utwory. Pierwszym była : " Campana sobre campana " , a kolejną : " Noche de paz ". ( "Cicha noc" )
Praca szła całą parą , młodzież włożyła w przygotowania całe swoje serce, w pełni się zaangażowali. Z pomocą Beto, wspólne udało się nam przygotować nowy podkład do wybranych tekstów. Gregorio oraz Jackie przygotowywali inscenizację, a Pablo z pomocą pierwszaków pracował nad wystrojem szkoły.
Gdy przechodziłam korytarzem w oczy rzuciło mi się bujne, iglaste drzewko, stojące w centrum holu. Dyrektor wraz z kilkoma uczniami zawieszał przeróżne, kolorowe ozdoby. Od kokardek, mikołajów, bombek, do łańcuchów, migoczących światełek. Na szczycie choinki zabłysła przepiękna gwiazda. Drzewko idealnie odzwierciedlało magiczne chwile, które z każdą sekundą stawiały ku nam coraz większe kroki.
Z zadowoleniem uniosłam kciuk, napotykając spojrzenie przyjaciela.
Świąteczny klimat dało się wyczuć już teraz. Panowała miła i rodzinna atmosfera. Wszystko zmierzało ku lepszemu.

__________________________________
"Coraz bliżej święta, coraz bliżej święta..Co raz bliżej naa-as ! Nanananana!" :D
76 rozdział za nami. :D
Chociaż po ostatniej liczbie komentarzy zacznę myśleć, że mnie nie lubicie. ;>

Love,
Wiktoria