Rozdział 83

Z mieszanymi uczuciami opuściłam willę. Czyżbym uciekała? Przed kim, przed czym?
Wychodząc zabrałam ze sobą prezent kupiony dla Pabla i skierowałam się w stronę jego mieszkania. W drodze jednak przypomniałam sobie o jego wyjeździe na Florydę.
- Ale ze mnie egoistka. - Westchnęłam, przysiadając na parkowej ławce.
Przymknęłam powieki, wsłuchując się w kojący śpiew ptaków. Aktualnie pogoda uległa diametralnej zmianie. Bure chmury rozpłynęły się, zwalniając miejsca Słońcu i puchatym obłoczkom. Niebo w końcu zaszczyciło nas swoim błękitnym obliczem.
Nagle poczułam, jak coś, albo ktoś przysłania mi światło. Niechętnie uchyliłam najpierw jedno, potem drugie oko i kogo ujrzałam przed sobą?
-Pablo?! Co ty tu robisz? - Zawołałąm, rzucając się w ramiona mężczyzny. Chwile potem poczułam, jak jego ciepły uścisk zacieśnia się. - Przecież miałeś być u rodziców.. - Spojrzałam na niego zdumiona.
- Powiedzmy, że się stęskniłem. - Wyszczerzył zęby, lecz widząc mój rozbawiony i dość niepewny wyraz twarzy, dodał: - No i loty zostały odwołane. Wichury.. Ponoć front szaleje też w okolicach Hiszpani. Angelika dojechała?
Chcąc, nie chcąc opowiedziałam Pablo niefortunną historię odwiedzin mamy, zmierzając do jego mieszkania, gdzie zaproponował herbatę.
- Czyli, że nadal nie wie o tobie i Germanie? - Zapytał, stawiając przede mną kubek gorącego napoju.
Mimo, iż rzadko gościłam w mieszkaniu mężczyzny, bardzo je lubiłam. Gustownie, lecz przytulnie urządzone, zamieniało każdego przybysza w istnego domatora. Galindo mieszkał w spokojnej dzielnicy, oddalonej od Studia niecałe pięć minut. Specjalnie szukał lokum w pobliżu pracy, gdyż często przesiadywał tam do późna. Samo blokowisko wydawało się być przyjazne. Miętowo - malinowe ściany dawały poczucie bezpieczeństwa i spokoju.
Kiedyś, gdy jeszcze zajmowałam swoje mieszkanie na przedmieściach, byliśmy niemalże sąsiadami. Pamiętam, jak wystarczyło, żebym wyszła na balkon, a on zaraz się tam pojawiał.
- Nie i chyba prędko się nie dowie. - Westchnęłam, obijając łyżeczką o kubek.
- Jak to? - Pablo spojrzał na mnie z niedowierzaniem. - Sądziłem, że nie chcecie się ukrywać.
- To nie takie proste.. Wiesz, jak mama.. hmm.. wiesz jakimi uczuciami pała do Germana. Wpadnie w furię, gdy sie dowie. Z resztą nieczęsto bywa w Buenos Aires. Może i na nasze szczęście.. - Mruknęłam.
- W tym przypadku czas działa na waszą niekorzyść. Im dłużej będziecie ją okłamywać, tym dłużej ona będzie wam to rozpamiętywać. Powinnaś to już wiedzieć z przykładu ciebie, Germana i Violetty.   -  Rzekł ze stoickim spokojem. - Angie! - Tym razem rozdrażniony stukaniem podniósł głos. - Jak dziecko. - Dodał z nutką rozbawienia. Na przekór mężczyźnie, kusząco oblizałam łyżeczkę, na co odpowiedział litościwym spojrzeniem. - Chora na głowę. - Śmiał się.
Następne minuty spędziłam w towarzystwie przyjaciela. Dawno nie rozmawiało się nam tak dobrze. Teraz czułam, że w pełni go odzyskałam i bądź, co bądź może być, jak kiedyś. Zawsze mogłam liczyć na jego pomoc, bezgranicznie zaufać. Był i jest dla mnie autorytetem.
Wspominając lata dzieciństwa, studia, śmialiśmy się do rozpuku, żartując z dawnych wpadek. I nagle mnie olśniło.
- Poczekaj. - Wstałam z kanapy, kierując się na korytarz, gdzie znajdowała się moja torebka. - Gdzie to jest.. - Stosy niepotrzebnych przedmiotów, kotłowały się między sobą, utrudniając dostęp do.. - Jest! - Spośród bibelotek udało mi się wydobyć średniej wielkości paczuszkę, zawiniętą w kolorowy papier. Z szelmowskim uśmiechem, podałam ją Pablo. - Nie patrz tak na mnie, tylko otwórz. - Zakomenderowałam.
Po rozwinięciu pstrokatego opakowania, światło dzienne ujrzał...
- Kremówki! - Zdumiał się mężczyzna, lecz na jego twarzy zaobserwowałam radość.
- I to jakie. - Ostrzem noża uchyliłam ciasto, spod którego wychyliła się masa krówkowa - smak naszego dzieciństwa. - Jemy? - Spytałam formalnie i nie czekając na odpowiedź, sięgnęłam po talerzyki.
Pieszcząc podniebienie, kolejny raz powróciły wspomnienia, smaki i zapachy dawnych lat. W każdą niedziele po kościele mój ojciec zabierał nas do pobliskiej kawiarni. Maria też uwielbiała ten deser. Na myśl o siostrze, przeszył mnie dreszcz.
- W porządku? - Pablo chyba to zauważył, przyglądając mi się badawczo.
- Jasne. - Parsknęłam. - Jedz, bo ja za ciebie dokończę! - Zaśmiałam się, mierząc widelcem w stronę talerza Galinda.
- Ejejej. - Odsunął go, chichocząc. - Masz swoje. - Wystawił mi język, na co zareagowałam tym samym.
- Już późno, powinnam iść. - Niechętnie wstałam, przeciągając się. Za oknem robiło się szarawo.
- Odprowadzę cię. - Padło stanowczo.



Stojąc przed rozświetloną willą, żegnałam się z Pablo. Wiatr delikatnie rozwiewał moje włosy, tworząc nieład, w oddali słychać było koncert świerszczy.
- Może zostaniesz na kolacje, albo jutro na obiad? - Zaproponowałam, lecz mężczyzna odmówił. - No przecież nie będzie świętował samotnie w jakimś barze. - Upierałam się. - Powiedz chociaż, że to przemyślisz.
- Nie ma sprawy. - Uśmiechnął się, całując mój policzek. - Miłego wieczoru, wesołych świąt.
- Wesołych. - Posłałam do odchodzącego. Sama zaś przekroczyłam próg domu. Przywitała mnie przenikliwa cisza. Imprezowicze musieli wciąż odsypiać dzisiejsze popołudnie.
- Co tu taki spokój? - Z zadumy wyrwał mnie głos Violetty. Przestraszona, wzdrygnęłam się. Dziewczyna musiała dopiero wrócić.
- Violu, wiesz która jest godzina?! - Zdenerwowana, podniosłam głos. - Nie było cię cały dzień, twój tato nie będzie zadowolony! - Skarciłam ją.
- Właściwie to.. - Cmoknęła dziewczyna. - Tato był ze mną.. - Wyjąkała. Poczułam się zbita z tropu.
- Jak to? - Niewiele rozumiałam ze słów nastolatki. German był z córką u jej przyjaciół?
- No, bo.. - Miotała się. - To miało pozostać tylko między mną, a nim.. - Powiedziała w końcu, lecz widząc moją zdezorientowaną minę, kontynuowała : - Tato zabrał mnie na cmentarz, pokazał grób mamy.. - Padło.
- W porządku. - Uśmiechnęłam się słabo. - Ymm, przygotuję nam coś do jedzenia, sprawdź, co u Javiera i zejdźcie za chwilę, dobrze? - Zmieniłam temat, odwracając głowę. Violetta nie oponowała.
- Kocham cię. - Przytuliła mnie, po czym w mgnieniu oka pobiegła na górę. W tym samym momencie do salonu wszedł pan domu.
- Oo, cześć. - Powiedział zdziwiony moim widokiem. - Już wróciłaś? Co u Pabla? - Udawał, jakby opowieści jego córki nie miały miejsca.
- W porządku. - Rzuciłam, wymuszając uśmiech, a następnie zmierzając ku kuchni. Tam zabrałam się za przygotowywanie kolacji.
Po co była ta cała wielka tajemnica? Dlaczego German nie wspomniał o swoich planach i wolał to zataić? - Te myśli osowiale błąkały się po mojej głowie. Pochłonięta domysłami, nie zauważyłam nawet, kiedy za moimi plecami pojawił się inżynier. Mrucząc, objął mnie w talii.
- Zachęcająco pachnie. - Westchnął, muskając moją szyję.
- Jestem zajęta. - Burknęłam, szturchając go łokciem. Następnie przygotowane jedzenie ułożyłam na stole, przy którym chwile potem pojawiła się Violetta i Javier. Swoją obecnością zaszczycił nas także Ramallo.
W spokoju zasiedliśmy do kolacji. Atmosfera była dość napięta. Ospałe dzieci cicho zajęły się swoimi talerzami, a asystent inżyniera, który z kolei wpatrywał się we mnie, niczym w zjawisko, popijał jedynie herbatę.
- Hej, może obejrzymy "Smerfy"? - Violetta wyczuła sytuację, zabierając ze sobą Javiera. Ramallo.. cóż.. Ramallo odpłynął, pochrapując od czasu, do czasu.
- Oglądajcie, zaraz do was dołączę. - Zawołałam beztrosko, sprzątając po skończonym posiłku. Kątem oka zauważyłam, że German w dalszym ciągu badawczo się mi przygląda. Zignorowałam to, on też odpuścił. Zgodnie z planem po porządkach, zasiadłam przed telewizorem. Na ekranie szalał już Papa Smerf i Osiłek.
- Gargamel! - Pisnął Javier, zatykając dłonią usta. Sadowiąc się na fotelu, zamilkł, a ja zamiast w ekran wpatrywałam się w jego skupioną twarz. Przez chwilę znajdował się z zupełnie innym świecie.
Podczas, gdy on razem z Violettą śledzili losy niebieskich bohaterów, ja pogłębiałam się w treści otrzymanej pod choinkę książki. Lektura na tyle mnie pochłonęła, że nie zauważyłam kiedy bajka się skończyła, a w salonie pozostałam sama. Spojrzałam na zegarek, wskazujący godzinę 20:13 i pomaszerowałam do pokoju chłopczyka. Pomieszczenie było puste, malec znajdował się u Violetty, gdzie razem śpiewali jedną  ze znanych pastorałek.
- Moi kolędnicy. - Uśmiechnęłam się, stojąc w drzwiach. - Niestety muszę przerwać wasz koncert, Javierku, idziemy się kąpać. - Powiedziałam do chłopca, niechętnie podnoszącego się z łóżka.
- Dobrze.. - Zanucił, uśmiechając się szeroko. - Idę! - Nucąc od nosem refren jednej z kolęd, malec popędził do łazienki, zostawiając mnie z siostrzenicą.
- A ty, jak sobie radzisz? - Przysiadłam obok dziewczyny. - Dawno już nie rozmawiałyśmy, tak w spokoju.. Gniewasz się na mnie?
- Nie, Angie.. - Przytuliła mnie. - Rozumiem, że jest Javier.. I wiesz? Teraz czuję, że jesteśmy rodziną.. - Zacieśniła uścisk.
-Rodziną - Powtórzyłam w myślach, uśmiechając się.

________________________
Bez ładu i składu.
Czy Ash jest choć w połowie zadowolona z Pablita? ;>

Besos,
Wiktoria