Rozdział 1

- Angie! Angie, bądź silna, słyszysz? Dasz radę! Nie poddawaj się.. - Słyszałam Pablo. Był mocno wystraszony.
- Panowie, na trzy! - Nie umiałam rozpoznać właściciela tego głosu - Raz, dwa.. Poczułam, że ktoś mnie podnosi. Otworzyłam oczy, żeby zobaczyć co się dzieje, ale oślepił mnie blask lampy.
- Przytomna! - zawołał mężczyzna, który przez chwilę trzymał mnie w powietrzu.
 Wokół mnie tyle się działo, a ja nie wiedziałam ,o co chodziło wszystkim tym ludziom krzątającym się w pobliżu i co chwile wykrzykujących dziwne zdania: "Tętno?", "Traci świadomość.", "Czy mnie pani słyszy?"
O, to ostatnie to było chyba pytanie do mnie.. Poruszyłam ustami, ale nie mogłam wydobyć z siebie żadnego dźwięku.. Nagle ciężkie powieki wygrały walkę z opierającą się im chęcią głośnego krzyku. Zasnęłam. 
Pod powiekami miałam obraz Violetty, Germana i jakiejś kobiety, a w uszach dźwięczały mi słowa szwagra: "Esmeraldo, wyjdziesz za mnie? "

Rok wcześniej 

Obudził mnie przeraźliwy ryk budzika. Była godzina 7:30, a to oznaczało, że za półtorej godziny zaczynam zajęcia w Studio 21. Niechętnie zwlokłam się z łóżka i poczłapałam do łazienki wziąć prysznic. Po szybkim odświeżeniu się i zrobieniu lekkiego makijażu stanęłam przed szafą w poszukiwaniu ubrań na dziś. Zdecydowałam się na białą bluzkę z kołnierzykiem, miętowy sweterek i jeansy. Włosy przeczesałam szczotką, po czym zeszłam na śniadanie.
 Przy stole siedziała już Violetta, German i Ramallo. Olga przynosiła na stół coraz to bardziej wymyślne dania. Czekali tylko na mnie.
- Dzień dobry - przywitałam się.
- Cześć - powiedziała Violetta.
- Witaj Angie. - odpowiedział mi pan domu, któremu zawtórowała Olga i Ramallo.
German uśmiechnął się do mnie, spoglądając w moją stronę życzliwym wzrokiem. Miałam słabość do jego dużych, czekoladowych oczu.. Mogłabym tonąć w nich całe wieki. Zajęłam miejsce koło siostrzenicy i zabrałam się za jedzenie. Kiedy sięgnęłam po mój ulubiony, truskawkowy dżem, niespodziewanie rękę po niego wyciągnął również German. W chwili, gdy nasze dłonie się spotkały, poczułam dreszcz przeszywający mnie od stóp do głowy. Nieśmiało popatrzyłam w jego czekoladowe oczy, w których dostrzegłam maleńkie iskierki. Szybko schowałam rękę pod stół.
- Proszę Angie, byłaś pierwsza . - On był zawsze taki szarmancki. Taki uprzejmy.. Taki ..
"Angie, co ty wyprawiasz?! " - zganiłam się w myślach. - "To twój szwagier, mąż zmarłej siostry. To niewłaściwe, niestosowne i nieetyczne. Ale z drugiej strony.. Dość! " - W myślach prowadziłam ze sobą wojnę, ale w końcu oprzytomniałam i szepcąc ciche "dziękuję", posmarowałam chleb dżemem. Jedliśmy w ciszy, którą przerwało przypomnienie Violetty, że za 15 minut zaczynamy lekcję. W locie dokończyłam kanapkę, biegnąc po torebkę .
- Miłego dnia. - zdążyłam jeszcze krzyknąć, zanim Violetta pociągnęła mnie w kierunku wyjścia.

____________________
I jak się Wam podoba I rozdział ?
Jeśli chodzi o ten początek - wrócę do niego w swoim czasie :)
Liczę na szczere komentarze !

Wiktoria