Rozdział 42

Nim się spostrzegłam,Violetta,zmęczona płaczem,usnęła w moich ramionach.Ostrożnie,osunęłam dziewczynę na poduszkę i okryłam kądrą.
-Wszystko się ułoży..-Szepnęłam do jej ucha,całując ją w czoło.
Zabrałam torebkę i po cichu,opuściłam pokój.
Idąc do windy,przypomniałam sobie o Javierku.Pamiętając,do której sali wchodził chłopiec,udałam się właśnie tam.Malec,stał przy oknie,opierając się o metalowy stojak z kroplówką.
-Część.-Przywitałam się.
Gdy chłopiec się odwrócił,na jego twarzy,zagościł szeroki uśmiech.
-Angie!-Zawołał,wykonując krok w przód.Chciał do mnie podbiec,lecz podpięte do wenflona płyny mu to uniemożliwiały.
Zawiesiłam płaszcz na stojącym przy drzwiach wieszaku i podeszłam do chłopca.
-Siostra,obiecała ci,że czekoladę dostaniesz dopiero jutro,ale myślę,że nie pogniewa się,jak dostaniesz ją dzisiaj.-Powiedziałam,wręczając Javierkowi smakołyk.
Obserwowałam,jak się cieszy.Mała słodycz,potrafiła sprawić mu twielką radość.Nigdy nie spotkałam się z podobną sytuacją.Mały gest,może zdziałać tak wiele.
-Dziękuję.-Objął moją szyję jedną rączką.-Mogę całą?Na pewno?
-Ależ oczywiście!Ta czekolada jest dla ciebie.-Roześmiałam się.
Javier,schował mleczną płytkę do kieszeni piżamy i spowrotem,odwrócił się do okna.
-Wiesz..Niedługo pójdę do Nieba..Tam,zaopiekują się mną aniołki..I będę z mamą i z tatą.I z moim misiem-Aleksem.Poszedł,gdzieś sobie ode mnie,jak miałem operację.-Westchną smutno.-Ale tam,będę chodził z nimi na spacery..I na lody.Najbardziej lubię cytrynowe.Są pyyyyszne!-Zachichotał,oblizując wargi.-Wszyscy już tam na mnie czekają.Mam swój pokój.Nie taki w szpitalu.Tam mam duże łóżko i tyyyyle zabawek!-Rękami,zatoczył w powietrzu wielkie koło.-A!I nie będę dostawał już zastrzyków i brał tych okropnych tabletek!
Byłam pod wrażeniem słów tego małego człowieka.Będąc dużo starszą osobą,nie miałam takiego pojęcia o życiu po śmierci.Zrobiło mi się go szkoda.Do moich oczu,napłynęły łzy,które szybko otarłam.
-Dobrze,Javierku..-Pociągnęłam  nosem.-Ale jeszcze nie teraz..Jakiś czas,pobędziesz tutaj.
Chciałam jeszcze coś dodać,ale przerwał mi telefon od Pabla.
-Angie?Gdzie jesteś?Martwię się.Słyszałem od Antonia,co się stało.Mówił mi też o Violetcie.
Zupełnie zapomniałam o wydarzeniach w Studiu.
-Przepraszam..Jestem w szpitalu,niedługo wrócę.-Powiedziałam i nie czekając na odpoowiedź,rozłączyłam się.
-Dzwonił twój mąż?-Zapytał Javier.
-No..Tak jakby..-Zarumieniłam się.-Przepraszam,muszę iść..-Niechętnie,przyszło mi opuszczać jego salę.
-Rozumiem..Nigdy nie miałem przyjaciół..-Szepną,smutno.
-Ale jutro też przyjdę.-Uśmiechnęłam się.
-Na prawdę?-Zawołał chłopiec z błyskiem w oku.-Obiecujesz?
-Obiecuję.
-A przyniesiesz mi pomarańczę?-Poprosił nieśmiało.
-Jeśli tylko Linda się zgodzi,to tak.-Przytuliłam malca.-Do jutra.-Powiedziałam,wychodząc.

W drodze do domu,przysiadłam w na ławce w parku.Rozmyślałam o siostrzenicy,Pablu i Germanie..O tym wszystkim,co ostatnio dzieje się wokół mnie.Niewyjaśniona sprawa ze szwagrem,nie dawała mi spokoju..
-Ciekawe,co na to Pablo.-Zaśmiał się Czarek,siedząc obok mnie.
Już nie zdziwiła mnie jego obecność.Powoli przyzwyczajałam się do jego nagłych,niespodziewanych pojawień.
-Na co?
-Na Germana..Na rozważane przez ciebie opcje..Oj,Angeles..W młodości,byłaś bardziej stanowczą osobą..Przyznaj się w końcu!
-Do czego?
-Dobrze wiesz..Maria..Pamiętaj o niej..To twoja siostra..Jedyna osoba,prócz mnie,która,nie uważała cię za dziwadło..-Powiedział i niczym mgła,rozpłyną się.
Zaczęło się ściemniać.Musiałam siedzieć tu już bardzo długo.Wstałam i ocierając łzy,spływające po moich policzkach,pod wpływem wspomnień,ruszyłam w kierunku mieszkania Pabla.

-Angie!-Krzykną Pablo,biorąc mnie w ramiona,gdy tylko,otworzyłam drzwi.-Martwiłem się.Tak długo byłaś w szpitalu?
Nie wiedziałam,czy mam mu opowiadać o Javierze,ale ostatecznie stwierdziłam,że nie ma sensu ukrywać,co robiłam przez pół dzisiejszego dnia.
Przy herbacie,opowiedziałam Pablu,historię biednego chłopca.Wydawało mi się,że zrozumiał i jego też,ogarnęła zaduma z powodu tego dziecka.
-Byłabyś dobrą matką.-Wypalił,niespodziewanie.
Zaskoczona jego słowami,zarumieniłam się i spuściłam głowę.
-Może pomyślimy o dziecku?-Teraz moja twarz,płonęła czerwienią.
-Pablo..Hmm..Nie uważasz,że to za wcześnie?
-Angie,ja żartuję..-Zaśmiał się.-Doskonale rozumiem całą sytuację.Nie będę naciskać.-Pocałował mnie w skroń-A Studio?-W końcu,zadał to pytanie.-Co tak na prawdę,zaszło z Jackie?
-Chyba trochę mnie poniosło..Odczekam tę pare dni i wrócę do pracy..-Nie chciałam się mu skarżyć.
-Angie..
-Powiedziałeś,że nie będziesz naciskać.Oczekuję tego nie tylko,jeśli chodzi o założenie rodziny,ale też w życiu codziennym.-Popatrzyłam na niego znacząco.
-Dobrze,już dobrze.-Uśmiechną się i przysuną swoją twarz do mojej.
Nasze usta,spotkały się w pocałunku,z każdą chwilą,przeradzającym się w coraz bardziej namiętny.
-Pablo..-Przerwałam.-Muszę ci o czymś powiedzieć..
Mężczyzna,zmarszczył czoło,patrząc na mnie pytająco.
-Rozmawiałam z Violettą..I zdałam sobie sprawę z tego,jak bardzo cierpi..Zrozum,ona mnie potrzebuje..
-Chcesz TAM wrócić?!-Krzykną,zdenerwowany.
-Tłumaczę ci,że zostawienie Violetty samej w tym domu,było błędem.Powtarzam:ona mnie potrzebuje!-Również,podniosłam głos.
-Ona cię potrzebuje,czy German?Dla kogo,chcesz tam wrócić?!-Wykrzyczał.
Zawahałam się i nic nie odpowiedziałam.
-Nawet nie zaprzeczasz..-Powiedział,smutnym głosem,spuszczając z tonu.
-Nie ufasz mi..-Nie wiem,czy to stwierdziłam,czy zapytałam.
-Ostrzegałem..-Za plecami Pabla,mignęła mi postać Czarka.
-Nie,Angie.To nie tak.Po prostu wiem,jak łatwo dasz się mu omotać.
-Czyli jednak mi nie ufasz!-Krzyknęłam,wychodząc z pokoju.
-Proszę,nie rób tego!-Dolatywało za mną.Ale ja już nie słuchałam Pabla.Wyciągnęłam walizkę i zaczęłam układać w niej swoje rzeczy.
Po dorbej godzinie pakowania,w drzwiach mojego pokoju,staną właściciel mieszkania.
-Angie..Przepraszam..-Szepną,siadając na łóżku,obok mnie.-Wierzę ci,jeśli mówisz,że nic między wami nie ma,ale boję się.-Tłumaczył.-Nie chcę cię stracić..
-Nie stracisz..-Musnęłam ustami jego wargi.-Jutro,poinformuję o swojej decyzji Germana.Dzisiaj jest już późno.
-Dobrze.-Westchną cicho.Wiedziałam,że nie jest to dla niego łatwe.
Jeszcze raz,cmoknęłam Pabla w policzek i poszłam pod prysznic.

----------------------------------------------------------------------------
Hej,hej,hej!Właśnie wróciłam ze szkoły.: / Czy Wy też macie taki..głupi plan zajęć?
Czy Pablo odwiedzie Angie od pomysłułu powrotu do domu? :)
Ważne pytanie:Kiedy mam dodawać rozdziały?Do szkoły wychodzę o 7,a wracam po 14.Jak wolicie? ; )

Wiktoria