Rozdział 52

Rozdział ze specjalną dedykacją oraz najlepszymi życzeniami dla mojej koleżanki Dominiki oraz Blogerki Oli(Angie 4ever)z okazji ich święta.♥

Tak wielu jest ludzi na świecie..Różnimy się kolorem skóry,narodowością,charakterem,wyglądem i wiele innymi szczegółami..Ale to my,wybieramy sobie przyjaciół..Może są od nas zupełnie odmienni i tym samym nas dopełniają..Może,mają podobne zainteresowania,cechy lub "to coś".
Wydaje ci się,że wiesz o nim wszystko..Wiesz,czego możesz się po niej spodziewać..Ufasz jej bezgranicznie..Wszystko jest dobrze-dogadujecie się..Aż nagle,staje się rzecz,której się nie spodziewałeś-podnoszą się klapki z oczu..Wystarczyła chwila szczerości,a wszystko się zmieniło..

Wzięłam głęboki oddech i pchnęłam drzwi swojej klasy.

-Dzień dobry.-Przywitałam się,zmuszając twarz do uśmiechu.-Proszę,zajmijcie miejsca.

Zajęcia,przebiegały w wielkim spokoju.Widać było,że uczniowie,cieszyli się z mojego powrotu.Wszyscy,zgodnie ze sobą,współpracowali.

Przez sześć godzin lekcyjnych,nie opuszczałam sali śpiewu.Nie wyszłam na kawę,ani nie zamieniłam słowa z nauczycielami..

-Angie!-Podczas pewnej przerwy,do klasy,wbiegł Beto.-Jak się cieszę,że cię widze!-Zawołał,obejmując mnie i mocno ściskając.-Kochana!Patrz!Mam dla cie..Gdzie mój jogurt?Jabłko!-Podał mi mocno zaczerwieniony odwoc.

-Dziękuję,to miłe.Mnie też brakowało waszego widoku.

Po krótkiej wymianie zdań o jogurcie,Roberto,zostawił mnie samą.Jednak tuż za nim,napatoczył się Antonio.

-Witaj.-Powiedział,siadając przy biórku.

-Dzień dobry..-Odpowiedziałam.

-Jak ci mija dzień?-Rozpoczą rozmowę.

-W porządku.Bardzo się cieszę,że w końcu mogę wrócić.

-Tak,ja też.Brakowało nam ciebie.Uczniowie,cały czas,wypytywali się o ukochaną nauczycielkę.-Uniósł kąciki ust.

Zarumieniłam się,ale odwzajemniłam uśmiech.

-Mam nadzieję,że więcej nie będę musiał wysyłać cię na urlop.-Przytulił mnie.

-Ja też,Antonio.

Tak jak z Beto,rozmowa nie trwała długo i już po chwili,ponownie towarzyszyły mi tylko instrumenty muzyczne.

Podeszłam do fortepianu i wybrałam nuty "Algo se enciende".
-"Si te sientes perdido en ningun lado.Viajando a tu mundo del pasado.."
-Cześć.Czy mógłbyś mi pożyczyć ołówek?Złamał mi się,a nie mam zapasowego.
Dziewiętnastoletnia,świeżo upieczona,uczennica Akademi Muzycznej,stała przed sekretariatem nowej szkoły.
-Jasne,proszę.
Ciemnooki brunet z lekkim zarostem,stał właśnie w kolejce do zapisów na dodatkową lekcje fortepianu.Młodzieniec miał na sobie białą koszulę,czarne spodnie i przepasaną przez ramię,opasłą torbę.
Wyglądał,jak miś..Pełne uroku oczy i ciepły uśmiech,sprawiał wrażenie miłego człowieka.
-Tak w ogóle,to nazywam się Pablo.A imię tej uroczej panny,to..?
-Jestem Angeles.-Zaśmiała się dziewczyna,zawsydzona jego komplementami.-Ale mów mi Angie.
-Dobrze,Angie.-Podał jej rękę,którą śmiało uścinęła.-A,więc jesteś tu nowa?
Nastolatce,spodobał się spokojny i opanowany ton nowego kolegi.Podpisała zgłoszenie na kółko i zwróciła się do Pabla.
-Tak.W tym mieście również.Przeprowadziłam się tu z mamą,podczas tych wakacji.-Wyjaśniła.-A ty?Długo się tu uczysz?
-Rozpoczynam drugi rok.
-Czyli chłopak z doświadczeniem-Uśmiechnęła się panna Saramego.
-Eh,no nie wiem,ale zdążyłem się odnaleźć.-Odwzajemnił uśmiech.-Jeśli chcesz,to z wielką przyjemnością,oprowadzę cię po Akademi.Budynek jest na prawdę spory i łatwo się tu zgubić.-Zaproponował.
-Dziękuję,to miłe,ale nie chcę zabierać ci czasu.
-Myślę,że warto poświęcić go dla tak fajnej dziewczyny,jak ty.-Pablo,sprawił,że dziewiętnastolatke ponownie oblał rumieniec.
Przez następne dwadzieścia minut,błądziła z nowym kolegą po korytarzach szkoły muzycznej.
Galindo,pokazał jej sale lekcyjne,stołówkę,szatnie,park w którym można było odpocząć od zajęć,a także,przedstawił ją kilku swoim znajomym.
-"Si dices mi nombre yo te ire a buscar.Si crees que todo esta olvidado.."

Kolejne miesiące,znacznie zbliżyły do siebie dwójkę młodych studentów.Wzajemna pomoc,odrabianie lekcji,wagary,sprawiły,że panna Angeles i Pablito,zostali dobrymi przyjaciółmi.
-Pablo,gdzie ty mnie ciągniesz?!
Dziewiętnastolatka,prowadzona za rękę z przepaską na oczach,podążała za młodzieńcem.
-Możesz patrzeć.-Galindo,odwiązał chustkę,zasłaniającą chabrowe ślepia przyjaciółki.
Oczom dziewczyny,ukazała się kwiecista polana nad brzegiem rzeki.Pod rosnącym tuż przy wodzie drzewem,rozłożony był czerwony koc,a na nim różne smakołyki,poduszki oraz wiklinowy kosz.
-Zapraszam.-Szepną Pablo.
Dziewczyna z uśmiechem,przysiadła obok kolegi.
Wtem,dwudziestolatek,wyciągną zza drzewa,gitarę i musną jej struny,opuszkami palców.
Ciało Angeles,przeszył dreszcz.Jak zawsze zresztą,gdy do jej uszu,dobiegały dźwięki muzyki.
-"Contra todo,contra nada,cuando sobra,cuando falta..Tienes todo lo que hay que tener..Para ser quien quieras en verdad.."-Zanucił młodzieniec.
Szum,rozbijających się o małe kamyki niewielkich fal,umilał piknik.Śpiew ptaków i ogrzewające roześmiane twarze przyjaciół słońce,dodawały chwili uroku.
-"Que tu cielo azul esta nublado.Si dices mi nombre voy a encontar.."

-Dzień dobry.Jestem Pablito Galindo.Miło mi panią poznać.-Młody mężczyzna z drżeniem serca,podał rękę matce swojej ukochanek.
Na surowej twarzy gospodyni,pojawił się lekki grymas.Jej mała dziewczynka już dorosła.Przyprowadziła do domu pierwszego chłopaka.Jak ten czas mija..
Saramego,uścisnęła dłoń Pablita i szybkim ruchem,szepną mu do ucha:
-Mam cię na oku.
Następnie ucałował czoło swojego dziecka i opuścił salon,pozostawiając zakochanych,samych.
-Widzisz,nie było tak źle.-Angeles,przytuliła wciąż dygoczącego młodzieńca.

-"Es tan fuerte lo que creo y siento.Que ya nada detendra este momento.."
Bumerang wspomnień,powracał..
Z zadumy,wyrwało mnie pukanie.
-Cześć,Angie.Idziemy po prezent dla taty?-W drzwiach sali,pojawiła się Violetta.
-Eee..-Wymamrotałam,zaskoczona.-Violu..Tak..Hmm..Tak,chodźmy.-Uśmiechnęłam się słabo.
Mimo iż bolała mnie strata przyjaciela,postanowiłam nie robić z siebie ofiary.
Teraz zaczynałam od nowa.Odzyskałam pracę i ukochaną siostrzenicę.Z optymizmem patrzyłam w przyszłość.

___________________________________________
Rozdział 52 za nami.:)
Dużo Pangie. ; )
Jeśli statystyki będą w miarę zadowalające,do możliwe,że kolejny rozdział pojawi się jutro.; D
Trzymajcie się kochani! :*

Wiktoria

PS.Tym odcinkiem reżyserzy "Violetty"złamali mi serce.Klik.:C
PS.2.Jeśli macie ochotę,to zapraszam na nową notkę: Klik.;)