Rozdział 43

Mocząc się,myślałam o swojej decyzji.Czy jest słuszna?Czy dobrze robię,chcąc tam wrócić?Przecież German..Nie!Zaraz,zaraz!Przecież wracam tam dla Violetty,nie dla niego!
W piżamie,otulona ciepłym kocem,leżałam na kanapie przed telewizorem.Gapiąc się w ekran,widziałam wspomnienia ostatnich dni,zamiast głupiej telenoweli.
"Proszę..Zakończmy to..Nie udawaj..Dostałem od ciebie sms'a.."-Czy wracając do domu Castillo,otrzymam odpowiedź na nurtujące pytania?
-Widzisz,Angeles?Coraz częściej o nim myślisz..A przy tym okłamujesz Pabla..Nie ładnie,nie ładnie-Obok Estelli i Victora z "Morza Miłości",stał Czarek.
-Przestań!Nie robię nic złego!Jestem potrzebna swojej siostrzenicy!-Warknęłam.
-Mówiłaś..-Do salonu,wszedł mój "chłopak".-Z wielkim ciężarem,ale zaakceptowałem to.Chyba nic nie zmieni twojej decyzji..
-Pablo..Proszę,nie zaczynaj..-Zrobiłam obolałą minę.
-Ja nie zaczynam..Skądże..Nie,nie..
Mimo jego zaprzeczeń,wiedziałam,że nie jest ze mną szczery.Grymas na jego twarzy to potwierdzał.
-Chodź.-Poklepałam miejsce,obok mnie.-No chodź.-Powtórzyłam.
Mężczyzna,usiadł na kanapie,krzyżując ręce i wlepiając wzrok w podłogę.
-Paaablo.-Przeciągnęłam.-Nie obrażaj się.-Próbowałam się do niego przytulić,lecz ten nie rozluźnił uścisku.
Przysunęłam twarz do jego policzka i lekko dmuchnęłam,przymykając oczy.
W końcu,mężczyzna nie wytrzymał.Roześmiał się i objął mnie ramieniem,po czym czule pocałował.
-Ymm..Mam rozumieć,że to było coś w stylu "Nie gniewam się"?-Zapytałam,śmiejąc się.
W odpowiedzi,Pablo znów,musną moje wargi.
Zadowolona,oparłam głowę na jego kolanach i potkuliłam nogi.Mężczyzna bawił się kosmykiem moich włosów,nucąc melodię "Podemos".
Pod wpływem jego dźwięcznego głosu i przyjemnego ciepła dłoni,usnęłam.

-Nie uciekaj!-Słyszałam znajomy głos.-I tak cię znajdę,zobaczysz!Prędzej,czy później,to cię dopadnie!
Biegłam przez las,co sił w nogach.Nie zwracałam uwagi na to,gdzie się kieruję,ani jakie przeszkody,spotykam na swojej drodze.
Kolce krzewów i zwisające niesko gałęzie drzew,raniły moje ciało.Zadrapania,z których,płynęła krew,szczypały i piekły na przemian.
Ale mimo to,nie ustawałam w biegu.
Uciekałam.Bałam się tego,co mnie ścigało.
Za moimi plecami,zrywało się tornado,pochłaniające wszystko,co stało mu na drodze.
Powoli,zaczynało brakować mi tchu.Opadałam z sił,lecz nadal biegłam.
Coraz wyraźniej,odczuwałam zbliżający się chłód.
W końcu,las się skończył.Wybiegłam na pustkowie.Po kolejnym kroku w przód,zorientowałam się,że stoję nad urwiskiem.
Z jednej strony,nadciągało tornado,a z drugiej,była przepaść.Nie miałam drogi ucieczki..
Wiedziałam już,że nic nie zdołam zrobić.Odpuściłam..Pozwoliłam wichurze mnie pochłonąć..

-Cii..No już..-Ktoś,szeptał mi do ucha.
Nie chciałam,otwierać oczu..Miotając się po łóżku,krzyczałam z przerażenia.
-Angie,już dobrze..-Znajoma osoba,głaskała mój policzek,który po chwili,został przez nią ucałowany.-Jestem przy tobie..
Lekko uspokojona,kojącym głosem,podniosłam powieki.Obok kanapy,klęczał...German..
Nie myślałam za wiele.Pod wpływem emocji,rzuciłam się szwagrowi w ramiona.Płacząc,wtuliłam się w niego.
-Co ty tu robisz?-Wydukałam,nie zauważając,że za oknem jest już jasno.
-Pablo po mnie zadzwonił.
Pablo?!Pablo,poprosił Germana,aby tu przyszedł?!Mój Pablo?!
-Jjak to..?-Zapytałam,zaskoczona.
-Zadzwonił i powiedział,że oddaje cię w dobre ręce..-Wyjaśnił.-Kocham cię,Angie.Kocham cię..-Powtarzał,zbliżając swoją twarz do mojej.

-Angie!Angie,obudź się!Słyszysz?
Otworzyłam oczy.Nade mną nie pochylał się ojciec Violetty,tylko Pablo.Mój "chłopak".
Zaczęłam płakać.Już nie z powdu koszmaru.Z bezsilności.Z braku sensownych rozwiązań i odpowiedzi na wciąż,pojawiające się,nowe pytania.
-Angeles,Angeles..-Śmiał się,stojący przy drzwiach Czarek.
-Wszystko dobrze?-Pablo,podał mi chusteczkę.
Po kilku głębokich wdechach,udało mi się uspokoić.
-Która godzina?-Zapytałam trzeźwo.
-Dochodzi ósma..Zaraz mam zajęcia,ale zadzwonię do Antonia i poproszę o urlop.
-Nie,Pablo.Idź do Studia.-Poprosiłam,nerwowo bawiąc się rękawem swetra.
-Poradzisz sobie?-Zapytał,chwytając moją dłoń.
Pokiwałam twierdząco głową i opadłam na poduszkę.
-Wiesz..-Szepnęłam,gdy mężczyzna miał już wychodzić.-Muszę zadzwonić do Germana..
Usłyszałam tylko ciche westchnięcie i stukot,zamykanych drzwi.
Niechętnie,podniosłam się z kanapy..

___________________________________________________________
Chyba Was kiedyś zanudzę >.<
A dzisiaj jest piąąąątek!"Piąteczek"!"Piątunio"! : D Miłego weekendu!:*

Wiktoria