Rozdział 46

Rozdział ze specjalną dedykacją dla niecierpliwej Kierki.♥


Wszyscy,siedzieli już przy stole.Nie licząc Jade.Głupio mi było o nią pytać,dlatego nie komentując jej nieobecności,zabrałam się za jedzenie.
-Olgo,upiekłaś drożdżówki!-Nie zrozumiałam zdziwienia Ramalla.Przecież,pojawiały się one na stole codziennie.
-Olga,zarządziła strajk od kąd się wyprowadziłaś.-Szepnęła mi do ucha,Violetta.Widać,zauważyła moje zaskoczenie.-Przez ten czas,nie widzieliśmy nic słodkiego!
Zaśmiałam się w duchu,na wyobrażenie,myszkującego po kuchni Lisandra,w poszukiwaniu czekolady.
Przez całą kolację,czułam na sobie wzrok Germana,jednak nie ośmieliłam się,spojrzeć w jego stronę.Coś mnie blokowało.."Coś",a mianowicie pewien dylemat..
W końcu,jego narzeczona,uknuła intrygę dzięki,której mogła tu wrócić.
Czy miałam mu o tym powiedzieć?
Nie byłam donosicielką,ale tutaj chodziło o szczęście jego i Violetty.
Pierwszy raz,podczas wieczoru,zerknęłam na szwagra,który od początku,onieśmielał mnie swoimi,czekoladowymi oczami.
Delikatnie,uniosłam kąciki ust,po czym ponownie,spuśćiłam głowę.
Racja,Jade jest nieznośną,egoistyczną,chciwą,podstępną....osobą,ale to nie zmienia faktu,że jest też człowiekiem.Wykorzystywała Germana,ale myślę,że w głęby duszy,też go kochała..
-Radujmy się,Pan zesłał nam anioła!Raduuuujmy sięę!-Podśpiewywała Olga,wynosząc potrawy do kuchni.
Nawet nie zauważyłam,że domownicy,już się rozeszli.
Idąc za ich przykładem,wstałam od stołu i postanowiłam pomóc gosposi w sprzątaniu.
-Ale niech pani to zostawi!-Upierała się.-Ja sobie świetnie daję radę!
-Olgo,to dla mnie czysta przyjemność.-Również,pozostawałam nieugięta.
Chwyciłam gumowe rękawice,zabierając się za mycie garnków.Talerze,miski i kubki,znalazły się w zmywarce.
-Tak się cieszę,że pani wróciła!Czuję,że w końcu możemy się pozbyć raz na zawszę tej..-Kobieta,zawiesiła głos,szukając odpowiedniego epitetu.-Tej..kobiety.
Doskonale wiedziałam,że nikt nie darzy narzeczonej Germana,specjalną sympatią..A właściwie,jaką kolwiek..
Czułam się tak,jakbym panowała nad losem..Jakbym trzymała wodze szczęścia rodziny Castillo..Kierowała ich życiem..Paroma słowami,mogłabym tyle zmienić..To wcale nie było satysfakcjonujące..
-..Prawda?
-Cco?-Ocknęłam się.Olga,najwidoczniej coś do mnie mówiła.-Przepraszam,zamyśliłam się.
-Och,nie ważne..Nikt mnie i tak w tym domu nie słucha..-Westchnęła kobieta.
-Nie,Olguniu,to nie tak.Po prostu,dużo się dzieje..-"Nasz plan nie był dosyć skuteczny."-Mam ostatnio ciężkie dni..-"Byłem twoją marionetką."-Do tego,jestem zmęczona pakowaniem i w ogóle..A właśnie!Jak sprawy z Ramallem?-Zmieniłam temat.
-Jak?Nijak!Ten osioł,okopał się w swojej "przestrzeni osobistej" i nie chce wyjść!-Wzburzyła się.-Ach..Täuschen,idiot!
-Spokojnie,spokojnie..Już kiedyś mówiłam pani,że Lisandro jeszcze,przejży na oczy.
-Aa tam..-Machnęła ręką,wychodząc z kuchni.
Zostałam sama z wielkim bałaganem.
-Jestem guwernantką,czy sprzątaczką?-Zaśmiałam się pod nosem.
Nie pozostało mi nic innego,jak uprzątnąć wszystko.
Nucąc na zmianę "Tienes Todo" i "Podemos",dosyć szybko się uwinęłam.
Układając miski na szafce,wspinałam się na palcach,coraz to wyżej i wyżej.Ostatnie naczynie,nie mieściło się już na półce,a kolejna była za wysoko..Mimo,wyciągania ręki,nie dostawałam do ostatniego szczebla..
Nagle,czyjaś męska dłoń,chwyciła za naczynię i wsunęła je na półkę.
Poczułam charakterystyczny zapach wody kolońskiej i ciepły uścisk na moim ramieniu.
Doskonale wiedziałam kto za mną stoi.

_____________________________________________________________
No,kto? : )
Jak tam w szkole?Ja padam na twarz..: C

Wiktoria

PS.Zapraszam na nowy rozdział:Klik. ; )