Rozdział 50

(...)Nad moim spaniem,widniał jakiś napis...
Mimo usilnych starań,nie mogłam,przeczytać.
Szybko,zaświeciłam światło i ponownie,wskoczyłam na łóżko,unosząc głowę ku górze.
Na żółtym suficie,czerwoną farbą,widniało:


                                         "Miłość jest zawsze chaotyczna.
            Gubisz się..Tracisz trzeźwy osąd..Nie umiesz się bronić.
                          Im większa miłość,tym większy chaos.."


-Jonathan Carroll.-Mruknęłam sama,do siebie,uśmiechając się pod nosem.
Nie miałam wątpliwości,kto jest wykonawcą tego "arcydzieła".
To było takie..Hmm..Miłe..Piękne..Wzruszające..
Serce,zabiło mi mocniej.
Chciałam krzyczeć..Nie z gniewy,smutku..Ze szczęścia,które wypełniało mnie od środka..Czułam się taka lekka..Jakby coś,unosiło mnie w powietrzu..Jakbym leciała..
-"No soy poeta escultor..Tan solo soy lo que soy..*"
W przypływie emocji,wybiegłam z pokoju i skierowałam się do gabinetu Germana,gdzie ostatnio,przesiadywał wieczorami.
Gdy,stanęłam przed drzwiami pracowni szwagra,dobiegła mnie rzeczywistość.Przed oczami,miałam rodzinne święta,ślub siostry,wyjazd Violetty z Germanem,pierwszy raz,kiedy ją ujrzałam..Pocałunki z jej ojcem..Związek z Pablem..Jego oszustwo..
Mimo druzgocących obaw,z uśmiechem na twarzy,delikatnie zapukałam.
-Proszę..-Usłyszałam melodyjny głos szwagra.
Bez słowa,weszłam do środka,od progu,zaskakująco odważnie patrząc w oczy Germana.
Mężczyzna,stał obok biblioteczki.Na mój widok,odłożył trzymany w ręku segregator.
-Coś się stało?-Zapytał zdziwiony,ale również się uśmiechną.
Poruszyłam ustami,ale nie wiedziałam,co mam powiedzieć..Nie myślałam..Nie chciałam przerywać nieświadomego stanu umysłu i nie zastanawiać się nad sensem swoich czynów.
Patrząc Germanowi,głęboko w oczy,podeszłam do niego..Coraz wyraźniej,czułam jego zapach,oddech..Słyszałam nawet,jak mocno,bije mu serce..
-"No es destino..Ni la suerte que vino por mi..Lo imaginamos..Y la magia te trajo hasta aquí..*"
Nasze twarze były niebezpiecznie blisko..Jeszcze przez moment,wpatrywałam się w czekoladowe ślepia szwagra,po czym ostrożnie,zbliżyłam swoje usta do jego.Powoli,musnęłam ciepłe wargi mężczyzny..Po tej ulotnej,ale jakże błogiej chwili,odsunęłam się,ponownie,zerkając w jego oczy,które teraz rozjaśniały iskierki szczęścia.
Tym razem to on,połączył nas pocałunkiem.Ręce Germana,znalazły się na mojej talii..Przyciągną mnie do siebie,a moje ręce,owinęły jego  kark.Nie minęła sekunda,a a nasze wargi,zaczęły ze sobą współpracować..Całowaliśmy się coraz namiętniej,a ja chciałabym,żeby trwało to wiecznie..
Po chwili jednak,oderwaliśmy się od siebie,aby złapać oddech,którego wyraźnie obojgu brakowało..
German mimo to mnie nie puścił.Przytuliłam się do niego i położyłam głowę na ramieniu..Jedną ręką ,gładził moje włosy,drugą zaś-przytrzymywał..Jakby się bał,że ucieknę..Ale nie zamierzałam tego robić..Miałam dość,powstrzymywania się..Chciałam żyć chwilą i nie martwić się o konsekwencje..Chciałam być z nim tu i teraz..Chciałam go czuć..Jego dotyk,oddech,zapach..
Mimo to,wiedziałam,że to niewłaściwe..Nie można sprzeciwić się naturze..A moja natura,kazała mi zachowywać z nim stosunki,czysto przyjacielskie..Ta myśl bolała..
-Daj mi czas..-Szepnęłam błagalnym głosem,patrząc Germanowi w oczy.-Proszę..-Dodałam z nadzieją.
W odpowiedzi,szwagier,ucałował czubek mojej głowy i wysunął ze stojącego na biurku flakonu,czerwonego tulipana*,którego wcisną w moją dłoń.
-Będę czekał,ile będzie trzeba..-Uśmiechną się,jeszcze raz,mocno mnie ściskając.
Przesunęłam opuszkami palców po jego policzku,po czym wyszłam.

Po raz pierwszy od bardzo dawna,byłam zadowolona ze swoich czynów.

________________________________________________________

*Czerwone tulipany,uznaje się za oznakę miłości.
*"To nie przeznaczenie,ani szczęście sprawiło,że przyszłaś do mnie.Wyobrażam sobie,że to magia przyprowadziła cię tu.."
*"Nie jestem rzeźbiarzem,poetą.Jestem tylko,kim jestem."

Germangie wraca!(?) : D
Przepraszam,że nie dodawałam rozdziału wcześniej,ale nawet nie miałam czasu nawet na zerknięcie w stronę komputera.
Ściskam ! ;*

Wiktoria

PS.To już 50-ty rozdział!Z całego serca dziękuję,że jesteście ze mną i znosicie wszystkie kłótnie Germangie,Pangie,rozłąki,zejścia,tragedie i sielanki.Jesteście wspaniali!♥ 
PS. 2.2 sezon mnie rozbraja.Wszyscy przeżywają wyjazd Angie,'powrót' Jade itd.,a ja od pewnego czasu-turlam się po podłodze,oglądając kolejne odcinki.Tak,wiem,zwariowałam.^^ A co Wy myślicie? : )