Rozdział 41

Głównym wejściem,weszłam do ogromnego holu,poczekalni.Znajdowało się tam mnóstwo krzeseł,na których,siedzieli ludzie.Jedni z uśmiechem,odchodzili z bliską osobą,która opuszczała szpital.Drudzy,przygnębieni,czekali na wyniki badań.Jeszcze inni,ze łzami w oczach,odbierali rzeczy zmarłego..Po budynku,rozchodził się nieprzyjemny zapach lekarstw.Od razu,zrobiło mi się niedobrze.

-Ale,jak to?!-Proszę mi tu nie kłamać!Ja mam,proszę pani,dziewięćdziesiąt trzy lata,ale doskonale widzę!-Awanturowała się jakaś staruszka,przy recepcji.

Nieśmiało,podeszłam w kierunku okienka.

-Przepraszam..-Powiedziałam niepewnie.-Czy mogę się dowiedzieć,gdzie leży Violetta Castillo?Siedemnastolatka,szczupła,brązowe oczy,włosy..-Opisałam moją siostrzenicę.

Pielęgniarka,obrzuciła mnie chłodnym spojrzeniem.Miała nieprzyjemną,złowrogą twarz.Teraz,nie dziwiłam się staruszce,warczącej na tę kobietę

-Aa,tak.Trzecie piętro,sala numer osiemnaście.-Rzuciła,obojętnie.

-Dzzieękkuję.-Odpowiedziałam drżącym głosem.

Skierowałam się do windy i scisnęłam klawisz "3".Ruszyłam do góry.Po drodze,przyłączył się młody lekarz oraz kobieta mniej-więcej w moim wieku.Na rękach,trzymała małe zawiniątko.Z kocyka,wystawała główka dziecka.Noworodek,na chwilę,uniósł powieki,ukazując zielone oczka.

Widok,maleńkiego człowieczka,sprawił,że serce,momentalnie mi się rozpłynęło.Rozmażyłam się.

-"Co by było,gdybym to ja została matką?Czy poradziłabym sobie?"

Zawsze chciałam być matką.Oczywiście,zdawałam sobie sprawę z tego,że dziecko,to duża odpowiedzialność,wymaga poświęcenia,wyrzeczeń,ale przecież byłam już dorosła.Z tego,co wiedziałam,większość moich koleżanek,było już po ślubie.A połowa,miała już dzieci.
-Chyba nie jesteś gotowa.-Wśród zebranych w ciasnym pomieszczeniu,znalazł się Czarek.-Nie poradziłabyś sobie.

Rozmyślania,przerwał mi dzwonek windy.Byłam na miejscu.

Korytarz,wypełniali spacerujący pacjęci.Od starszych ludzi,do kilkulatków.

Idąc korytarzem,zaczepił mnie mały chłopiec.Miał jasną,bląd czuprynę i błękitne oczy.Wyglądał na pięć,sześć lat.

-Czy ma pani czekoladę?-Zapytał,patrząc mi głęboko w oczy.

-Jestem Angie.-Uśmiechnęłam się i przykucnęłam obok chłopczyka.-A czy ty możesz jeść czekoladę?-W torebce miałam mleczną słodkość,kupioną dla Violetty.

-Mogę.Może się pani spytać Lindy.O!Tam stoi!-Wskazał palcem na rozglądającą się pielęgniarkę.

-Javier!Tu jesteś.-Podeszła do nas.-Dlaczego uciekłeś z sali?Czas na tabletki..

-Nie chcę tabletek!-Krzykną chłopiec z lamętem w głosie.-One są gorzkie i wstrętne..

-Obiecuję,że to ostatnie dzisiaj.No chodź.-Uśmiechnęła się do dziecka.-A pani kim jest?-To pytanie,skierowała do mnie.

-Dzień dobry..

-To jest Angie.-Przedstawił mnie chłopczyk.

Ja tylko,pokiwałam twierdząco głową.

-Javierku,idź na salę.-Powiedziała kobieta.

Chłopiec,posłusznie,wykonał polecenie.Jednak w pewnym momencie,na chwilę przystaną.-Przyniesiesz mi jutro czekoladę,Angie?-Zapytał z nadzieją.

Popatrzyłam pytająco na pielęgniarkę.

-Jeśli zjesz tabletki,to w nagrodę,dostaniesz całą tabliczkę!-Odpowiedziała za mnie.

-Idź grzecznie do łóżka.Przyjdę do ciebie wkrótce.-Puściłam chłopcu "oczko".

Javier,zniknął w drzwiach sali,a ja kontynuowałam rozmowę z pielęgniarką.

-Na co on choruje?

-Javier ma białaczkę.Leczy się już bardzo,niestety choroba postępuje..-Westchnęła.-Z tego,co wiem,nie ma nikogo.Jego rodzice nie żyją,a dotychczasowa opiekunka,zrzekła się praw.

To co usłyszałam,było okropne.Ta mała,bezbronna istota,była skazana na tyle cierpienia..

Wysłuchałam do końca historii Javiera i przeprosiłam pielęgniarkę,wyjaśniając,że przyszłam tu do siostrzenicy.

Przeszłam korytarzem do końca i po skręceniu w lewo,weszłam do pierwszej sali,po prawej stronie.

Violetta,leżała na łóżku i pisała coś w swoim pamiętniku.

-Cześć,Violu.-Przywitałam się,wchodząc do pomieszczenia.

Widząc siostrzenicę w miarę dobrym stanie,uśmiechnęłam się lekko.Kamień spadł mi z serca.

-Jak się czujesz?

Ku mojemu zdziwieniu,nastolatka,posłała mi lodowate spojrzenie.

-Obchodzi cię to,w ogóle?-Rzuciła.

W jej głosie,wyczułam smutek.

-Violu,jak możesz w to wątpić?-Chciałam przysiąść na jej łóżku,lecz na miejsce,które chciałam zająć,dziewczyna,położyła nogi.

-Co się dzieje,kochanie?-Zapytałam zdziwiona jej reakcją.

-Nie mów tak do mnie!Proszę wyjdź!Daj mi spokój..Dlaczego niby teraz się mną zainteresowałaś?-Jej oczy się zaszkliły.-Przez ostatnie dwa tygodnie,miałaś mnie gdzieś,a teraz,jak gdyby nigdy,nic,przychodzisz tutaj..Przez ten cały czas,nieobchodziło cię,co u mnie,jak się czuję..-Wykrzyczała,płacząc.-Jesteś zwykłą egoistką!

Wtedy dotarło do mnie,jak bardzo skrzywdziłam swoją siostrzenicę.Rzeczywiście,ostatnimi dniami,zaniedbywałam ją.Unikałam w Studiu,nie dzwoniłam,ani nie odbierałam.Poczułam się winna temu,że Violetta,trafiła do szpitala.

-Chcesz wiedzieć co u mnie słychać?!-Krzyknęła,dławiąc się łzami.-No to ci streszczę!Rozstałam się z Leonem,pokłóciłam z Francescą,mam problemy z Ludmiłą i Jade i nie mogę dogadać się z tatą!To się dzieje!

Po jej słowach,również się rozpłakałam.Miałam wyrzuty sumienia,że zostawiłam ją samą ze wszytskimi problemami..
-Violu,przepraszam..Tak mi przykro..Nie zdawałam sobie sprawy z tego,jak ci ciężko..Proszę,wybacz mi..-Wyjąkałam,przysiadając na krześe,obok łóżka.
W odpowiedzi,dziewczyna,złapała moją zdłoń i przytuliła mnie.Ścisnęłam ją mocno.
-Przepraszam,Violu..Bardzo cię kocham..
-Ja ciebie,też..Nie chciałam tak wybuchnąć.-Powiedziała,ocierając mokry policzek.-Po porstu,nie radzę sobie z tym wszystkim..Brakowało mi ciebie..
-Obiecuję,że już nigdy cię nie zostawie.Przysięgam,że zawsze będziemy razem.Możesz na mnie liczyć w każdej sprawie.Już cię nie zawiodę.-Ucałowałam czubek jej głowy.-A teraz,opowiadaj,co się dzieje..I w ogóle,jak tutaj trafiłaś..
-No,więc..

Uważnie,wysłuchałam Violetty.Dziewczyna opowiedziała mi,o tym,jak zerwała z Leonem,bo na horyzoncie znowu pojawił się Thomas,który aktualnie,jest chłopakiem Franceski.Pokłóciła się o niego z przyjaciółką.Dodatkowo,Ludmiła,uprzykrza jej życie w szkole.I Jade..
-Tato jej nie kocha!Nie wiem,dlaczego chce się z nią ożenić!A ona jest z nim,tylko dla pieniędzy.Sama mi to powiedziała.A teraz,grozi,że poślubie,przkona tatę,żeby umieścił mnie w szkole z internatem!-Dziewczyna,znowu,wybuchnęła płaczem.
Z dalszej rozmowy,trudno było cokolwiek wywnioskować,przez głębokie oddechy,brane co chwilę,przez Violettę.Zrozumiałam jednak,że German pozwala Jade na wszystko i w ogóle nie liczy się z uczuciami córki.
-Oddaliliśmy się od siebie!-Płakała.-Jeszcze Olga i Ramallo,zagrozili odejściem..Jeśli oni też się wyprowadzą,to nie wytrzymam w tym domu.
Teraz zrozumiałam,co mój szwagier miał na myśli mówiąc:"Violetta cię potrzebuje..".
Przytuliłam nastolatkę,w duchu,objecując sobie,że jeszcze raz,wnikliwie,muszę rozpatrzeć propozycję Germana.

---------------------------------------------------------------------------
Hej,hej!
Czy rozdział Was zanudził?Mam pewne obawy..
Słuchajcie,może nie wszystko,zawsze jest jasne.Pamiętajcie,że jak coś piszę,to nie bez powodu.Każde zdarzenie,będzie miało konsekwencję w przyszłości.Np.taki Javier.Zgodnie z zapowiedzią:,jaką rolę,odegra w życiu Angie?"

Ściskam! :*
Wiktoria