Rozdział 19

Kiedy stałam przed domem,wiedziałam,że nie ma już odwrotu.Niepewnie,weszłam do środka..Tam,zastałam kłócących się,Violę i Germana.
-Jak możesz?!Po tym wszystkim!Nie wierzę!-Krzyczała nastolatka.
-Nie podnoś głosu,Violetta!Dziecko nie będzie mi mówiło,co mam robić!-Awanturował się mój szwagier.
Podeszłam bliżej gabinetu,gdzie toczyła się wojna.
-Co ty wyprawiasz,tato?!-W oczach dziewczyny,zauważyłam łzy.-Powtórzę:"Jak możesz?!".-Po tych słowach,Violetta,wybiegła z pomieszczenia,mijając mnie w drzwiach.
-Violetta,wróć!-Krzyczał za nią German.
-Mogę wiedzieć,co tu się dzieje?-Zapytałam,zaniepokojona.
Takiej odpowiedzi się nie spodziewałam.Zza pleców,doleciał mnie,znajomy zgiełk.
-A ty jeszcze tutaj?!
Odwróciłam się.Za mną stała..
-Jade?!-Krzyknęłam,nie dowierzając własnym oczom.
-Panno Jade.-Poprawiła mnie.-Chociaż,"panna",już niedługo.
Przerażona,popatrzyłam na Germana.Miał bladą i smutną twarz.
-Co ty..-Wyjąkałam.
-Mieszkam.-Dokończyła..narzeczona Germana?
Łzy,zaczęły napływać mi do oczu..Jeszcze raz,spojrzałam na szwagra i pobiegłam do swojego pokoju,gdzie rzuciłam się na łóżko,wybuchając płaczem.Mój szloch,stopniowo,przeradzał się w coraz głośniejszy i bardziej przepełniony żalem..
Czułam się okropnie..
-"Jeszcze wczoraj wyznawał mi miłość,a dzisiaj...?Dzisiaj sprowadza do domu tą..tą..Jade..?!"
Podeszłam do biurka i wyciągnęłam z szuflady list od Germana.
"Kocham Cię"-puste słowa?
Pocałunki..Jego troska.."Będę na ciebie czekał.."-czy to nic nie znaczyło?
Łzy,spływające po moich policzkach,spadały na karteczkę,powodując małe plamki.
Przez chwilę,ogarnęła mnie chęć spalenia,podarcia czy wyrzucenia listu,lecz ostatecznie,schowałam go,w to samo miejsce,co poprzednio.
Usiadłam na podłodze,opierając się plecami o łóżko.
Nawet nie byliśmy razem,a jednak czułam..Nie wiem co..Ból...Zazdrość..?Chciałam dać mu szansę,o którą tak zabiegał..Byłam zdecydowana..Pewna..Chciałam dać szansę NAM..
Nie zauważyłam,że ktoś,bez pukania,wszedł do pokoju.
-Angie?-To była Violetta.
Nieudolnie,starałam się otrzeć łzy z twarzy,chociaż i tak nie poprawiłam swojego wyglądu.
-Angie..-Dziewczyna przysiadła,obok mnie,opierając swoją głowę,na moim ramieniu..
Ja,ani drgnęłam..W bezruchu,wpatrywałam się w stojącą,obok wejścia lampę.
-Nie płacz..Ja nie wiem,co wstąpiło w tatę.On nie widział poza tobą świata..
Słowa mojej siostrzenicy,sprawiły,że tylko,dzięki przygryzieniu dolnej wargi,ponownie się nie rozpłakałam.
-Prędzej,czy później,tato przejrzy na oczy.-Mówiąc to,nastolatka,wstała i poszła do siebie.
A ja wciąż siedziałam na podłodze,kolejny raz,zanosząc się płaczem.


Mimo kilkukrotnego wołania Olgi na kolację,nie zeszłam na dół.Także Violetta pozostała w swoim pokoju,sądząc po namowach Germana do wspólnego posiłku,pod drzwiami jej sypialni.Cień przy moich drzwiach,wskazywał na to,że mężczyzna,zatrzymał się przy moim pokoju..Jednak nie zapukał,nie wszedł..Ani nie zostawił,żadnej wiadomości..
Dotknęłam powiek,które przeraźliwie szczypały.Do tego,moje czoło,zrobiło się niebezpiecznie gorące.
Wyczerpana płaczem,odpłynęłam do krainy snu..


Nazajutrz,przywitał mnie ból głowy.Z wielkimi oporami,zwlokłam się z łóżka.W wiszącym lustrze nad  umywalką,ujrzałam bladą postać,ze spuchniętymi oczami..Także moje włosy,jakby pociemniały..Zebrałam je w kucyka i przemyłam twarz wodą,która nieznacznie mnie orzeźwiła.Następnie ubrałam się i zrobiłam makijaż.Trochę mocniejszy,niż zwykle,aby zakryć "wory" pod oczami.Niestety nieudolnie..Wyglądałam na jeszcze bardziej zmęczoną.Przerzuciłam torebkę,przez ramię i niechętnie zeszłam na śniadanie.
Przy stole,gdzie siedzieli już wszyscy domownicy,panowała nerwowa atmosfera.
-Dzień dobry.-Przywitałam się,zmuszając do słabego uśmiechu.
-Dzień dobry.-Odpowiedzieli chórem,Olga,Violetta i Ramallo.Wszyscy byli milczący i "przygaszeni".
-Witaj..-Powiedział cicho German..Prawie nieusłyszalnie..
Jade,sącząc zieloną herbatę,popatrzyła na mnie jadowitym spojrzeniem.
Jedliśmy w ciszy i wielkim pośpiechu.Nikt nie śmiał,odezwać się słowem.Czułam na sobie wzrok szwagra,jednak ani razu,nie uniosłam głowy.
-Pfu!Olgo,ten dżem jest gorzki!-Krzykną German,po ugryzieniu kanapki.
-Tak?-Zapytała ironicznie gosposia.-Skoro,przerzucił się pan z cukierka,na senf*,to pomyślałam,że bardziej będzie smakowało panu takie.
Olga popatrzyła na mnie,unosząc lekko kącik ust.Doskonale zrozumiałam metaforę,jak z resztą pan domu,który,wycierając usta serwetką,odszedł w kierunku swojego gabinetu.
Ja również,ponagliłam Violettę i wyszłyśmy z domu.

___________________
*Senf-po niemiecku ziarnko gorczycy.
Chcę dębową trumnę,usłaną herbacianymi i czerwonymi różami... : )
Ale liczę na Waszą łaskę : >

Wiktoria