Rozdział 31

Zgasły światła..Zrobiło się całkowicie ciemno..Umilkły rozmowy..Lekko zdezorientowani widzowie,zaczęli szeptać między sobą,co było słychać,aż tu-za kulisami.
Po krótkiej chwili,ponownie rozbłysły światła..Ale już nie takie,jakie paliły się poprzednio..Teraz,nad sceną,świeciły się kolorowe dekoracje..Małe lampeczki,podoczepiane do ścian,migotały,wprowadzając wśród zebranych,dobry nastrój..Zrobiło się tak przytulnie..Z drugiej strony,rekwizyty,wykonane z pomocą Pabla,dodawały charakteru i świadczyły o pewnej powadze,którą poniekąd,cechował się musical.
W końcu,opowiadał on o nieszczęśliwej miłości..Niezdecydowanej..
To przedstawienia,miało mi pomóc w podjęciu decyzji,która przeważała nad moim życiem..Miało,zniwelować wszelkie wątpliwości,co do związku z mężczyzną,którego poszukiwałam..Miało pomóc wybrać między Pablem,a..Germanem..Miało naprowadzić moje serce na właściwą ścieżkę..Miało być kompasem,mapą..Rzeczami,które moje serce,zgubiło w drodze do szczęścia..Miało być takim..GPS'em..?
A teraz,gdy już wybrałam..Teraz..Teraz miało,pomóc zniknąć obawom.
Ale czego się obawiałam?Skoro kocham,to nie powinnam mieć wątpliwości..
-"I nie masz,Angeles!"-Odezwał się głosik w mojej głowie.-Kochasz Pabla..On zawsze jest przy tobie,wspiera cię,pomaga.I co najważniejsze-kocha cię."
-"No se si hago bien,No se si hago mal,No se si secirlo,No se si callar.."-Zaczęła śpiewać Violetta i tym samym,oderwała mnie od zbędnych rozmyśleń.
Rozpoczęło się przedstawienie.
Rozejrzałam się po widowni i dostrzegłam Germana,Olgę i Ramalla,siedzących tuż przy scenie.
-"Kto powiedział,że mam się trzymać z dala od Germana?W końcu jest moim szwagrem.Jestem z Pablem,ale chociaż ze względu na Violettę,powinniśmy utrzymywać dobre relację".-Usprawiedliwiałam swój czyn,jakim było,zajęcie miejsca,obok ojca Violi.
-Moja dziewczynka!Ma taki piękny głos!-Zachwycała się Olga,roniąc łezkę wzruszenia.-Moja malutka!
Nie dało się nie zgodzić z gosposią.Violetta śpiewała,jak anioł..Miała taki,krystaliczny,czysty głos..Zupełnie,jak jej matka..
-"Que es esto que siento,tan dentro de mi..Hoy me pregunto,se amar es asi.."-Do mojej siostrzenicy,dołączyli Fransesca,Maxi i Camila.
Atmosfera,panująca na sali,była niezwykła..Ogromna przestrzeń,wypełniona była,zachwyconymi ludźmi..
Łagodne dźwięki muzyki,przeradzały się w coraz szybsze dudnienie.
Teraz na scenie,pojawili się Andres,Ludmiła,Naty i Lena.Rozproszyli się,po całej scenie,gdzie wykonywali choreografię,przygotowaną,pod czujnym okiem Gregoria.On też,włożył w przedstawienie,mnóstwo czasu.Chyba po raz pierwszy w życiu mu..zależało..Tak.Ten mężczyzna jest,jaki jest,ale nie można mieć do niego zarzutu,jeśli chodzi o dobrze wykonywaną pracę.Każdy wymach,obrót,podskok,był widocznie,dopracowany i wyćwiczony.
Wszystko szło wspaniale!
Spojrzałąm na Germana.Gołym okiem,było widać,że jest wzruszony i przejęty.Z łezką oku,uważnie śledził każdy ruch swojej córki.W jego czekoladowych oczach,które teraz błyszczały z dumy,znów dostrzegłam,dawno nie goszczące tam iskierki.
Z uśmiechem na twarzy i zapartym tchem,wpatrywał się w odgrywane sceny,które zdawały się go pochłaniać.
Wtedy na scenę,wkroczył Thomas.
-Cóż ukochana mam począć?!Me serce krwawi,patrząc na ciebie z oddali..Nie mogąc cię dotknąć..Nie widząc twego uśmiechu na śnieżnobiałych licach..O ukochana!Nie mógłbym ci dać wiele,prócz miłości.Na zawszę,jest ci oddana,moja prosta osoba.
-Ma pani!-Do biedaka,dołączył Leon.-Twej miłości kupić się nie da,choćbym miał wydać cały majątek!Jest twa postać,warta po stokroć tyle i jeszcze więcej co mam!Choć posiadam dworki i pałace i gdybym chciał,góry by przenoszono,pragnę tylko ciebie.Bogactwa,klejnoty!To nic jest nie warte,przy tobie,o pani!Wieczność to za mało u twego boku..
W tym momencie,German zmarszczył lekko czoło..Kątem oka,zerkną na mnie,lecz udawałam,że tego nie widzę.
-"Teraz na pewno się domyślił..I na pewno,nie obejdzie się bez rozmowy na ten temat.."
Mimo takiego obrotu sytuacji,postanowiłam się tym nie przejmować i skupić na treści musicalu.
Teraz Violetta,wykonywała utwór "Habla Si Puedes"..
Pod wpływem łagodnych dźwięków piosenki,przymknęłam oczy i zaczęłam lekko kołysać głową..
Czy powróciły wątpliwości?
-"Si es que no puedes hablar no te trevas a volver..Si te quieres ocultar tal vez te podria ver.."Obok Violetty,pojawili się Thomas i Leon..Krążyli wokół ukochanej,czekając na ruch z jej strony..Czekali na znak..

Jeszcze raz popatrzyłam na dumną twarz Germana.Wsłuchany w melodyjny głos córki,wpatrywał się w nią,z lekko rozchylonymi ustami..
Pierwszy raz,widział ją na takiej ogromnej scenie..Zachwycony,nie mógł oderwać od niej oczu.
Violetta,zagłębiała się w tekście,a mojemu szwagrowi,zdaje się nie podobał się przekaz piosenki..Jej słowa..Historia,jaką za sobą ciągnie..
-"Habla si  puedes,grita wue sientes.."-Dołączył Thomas.
-"Dime a quien quieres y te hace feliz.."-Zawtórował im Leon..
Zbliżało się zakończenie,które znała tylko ta trójka..Decyzja,od której tak wiele zależy..Zależało..
-Otwórz swe serce!Wypuść list..Powiedz,któż jest tym szczęśliwcem..
-Czym jest miłość?Miłość jest wtedy,gdy wschód słońca,staje się magicznym cudem..Gdy jego promienie,sprawiają Ci nadnaturalną radość,a wiatr,delikatnie muskający twą twarz,powoduje,że czujesz się wyjątkowo lekko..Jakbyś leciała..Kiedy poranna rosa,jest rozkosznym widokiem dla twoich oczu..Kiedy woń,skoszonej trawy,jest ci perfumą..Miłość,jest wtedy,gdy przechadzając się uliczkami miasta,czujesz radość..Odkrywasz sens życia..Miłość to dreszcze,przy otarciu.."Motylki" w brzuchu..Drżące dłonie..Przyspieszone bicie serca..Lecz..Dźwięk muzyki..Każda nuta..To ulubiony smak potraw,najwygodniejsze ubranie..Najlepsze wspomnienia..Najsłodsza słodycz..Nierozerwalne więzi..Niezapomniane przeżycia..Uśmiech..Miłość,to to,co na wieki,zapadło w naszej pamięci,pod kartą "ukochane"..To tak naprawdę,wszystko,co na co dzień zwykłe,obojętne,w jednej chwili,staje się niezwykłe,dzięki komuś,kto swoją osobą,potrafi to zaczarować..Czy serce wie?Nauczyłam się mu ufać..Teraz jestem silniejsza..Kochać to nie znaczy,zawsze to samo..-Zakończyła Violetta.
Teraz zdałam sobie sprawę z tego,że moja twarz jest mokra od łez,a w pięści,zaciskam dłoń Germana..Szwagier,patrzył na mnie z taką troską..Politowaniem..Z uśmiechem..I lekko zaszklonymi oczami..
Otworzył usta..Chciał coś powiedzieć,lecz nie zdążył,bo szybkim krokiem,opuściłam miejsce.
-Angie!-Słyszałam za sobą.

----------------------------------------------------------------------------------------------
Ten rozdział jest chyba taki..dramatyczny?
Rozpisałam się o tej miłości,mimo,że jeszcze mało wiem na ten temat,dlatego lekko się boję Waszych reakcji..

Pozdrawiam,
Wiktoria