Rozdział 34

Podróż z teatru do domu,minęła bardzo szybko.Było już po dwudziestej,a na ulicach,w miarę mały ruch.Bezproblemowo,po kilku minutach,dotarliśmy na miejsce.
-To jak?Zamawiamy coś,czy mam coś przygotować?-Zapytał Pablo,gdy wchodziliśmy do mieszkania.
-Ymm..Możemy coś ugotować..-Stwierdziłam,wieszając torebkę na stojak.Mimo,że czułam burczenie brzucha,nie byłam zbytnio głodna,jednak towarzystwo Pabla,sprawiło,że nabrałam ochoty na przekąszenie czegoś.
-Dobra..Jakieś pomysły?-Dolatywało z kuchni.-Zrobiłem dzisiaj zakupy,więc lodówka jest pełna.Do wyboru,do koloru.
Uśmiechnęłam się sama do siebie.Pablo był taki opiekuńczy..Taki kochany,troskliwy..
-Zdam się na ciebie!-Krzyknęłam wesoło.
-A może,byś mi tak pomogła?-Zza futryny,wychylił się mój przyjaciel.Popatrzyła na mnie,tak przekonująco,że nie potrafiłam odmówić.
Zgodnie,zdecydowaliśmy się na makaron-rurki z bazyliowym pesto.
Głównym składnikiem był oczywiście makaron,który Pablo,wrzucił do gotującej się w garnku wody.
Ja natomiast umyłam,osuszyłam i oderwałam listki bazylii od łodygi oraz obrałam czosnek.Wszystko wrzuciłam do blendera,razem z przysmażonymi przez Pabla pestkami słonecznika.Do tego,wlałam oliwę,wsypałam sól i pieprz i zmieszałam.
Po paru minutach,makaron był już gotowy.Odcedzony i przełożony na dwa talerze,został polany,smakowicie pachnącym pesto.
Mój przyjaciel,nakrywał do stołu,co sama musiałam przerwać z powodu dzwoniącej komórki.
-Halo?-Odebrałam telefon,wychodząc na korytarz.
-Angie?-Usłyszałam głos Germana.
Zdziwiło mnie to,że dzwoni o tej porze.Doskonale,zdając sobie sprawę z tego,co chce mi powiedzieć.Ogarnął mnie strach.Dlaczego tak się czułam?Dlaczego zawsze,ilekroć słyszałam jego głos,przechodziły mnie ciarki,a serce,niebezpiecznie kołatało..?Dlaczego wzbudzał tyle emocji?
Pod wpływem obaw,związanych z rozmową z Germanem,rozłączyłam się.
Na dobrą sprawę,nie wiedziałam,dlaczego to zrobiłam.Serce waliło mi,jak oszalałe.Zdenerwowana,przysiadłam na kanapie w salonie,próbując się uspokoić.Powtarzając w myślach:"Spokój,Angie.Spokój.",ukryłam twarz w dłoniach.
-Angie,w porządku?-W pokoju,pojawił się mój przyjaciel.-Kto dzwonił?
-Eee..Yy..-Zaczęłam się jąkać.Wiedziałam,że jeśli powiem mu prawdę,będzie zły,lecz nie chciałam więcej,zaśmiecać swojego życia kłamstwami.-German..-Szepnęłam.
Pablo,spuścił wzrok i usiadł obok mnie.
Oparłam swoją głowę,na jego ramieniu,łapiąc mężczyznę pod rękę.
Ciepła dłoń mojego przyjaciela,głaskała mój policzek.
Przymknęłam oczy i głęboko westchnęłam.
-To,co..Jemy?-Otrzeźwiałam.Nie chciałam się nad sobą niepotrzebnie rozczulać.
-Tak..-Powiedział niepewnie,wstając z kanapy.Podał mi rękę,za którą,bez namysłu złapałam i poszliśmy do kuchni.
Wtedy,coś sobie przypomniałam.
-Pablo..-Zaczęłam,przystając.-Posłuchaj..Czy my..Czy my tak właściwie,jesteśmy razem?
Widać to pytanie,zaskoczyło mojego przyjaciela,bo zrobił "wielkie oczy" i popatrzył na mnie ze zdziwieniem.
Mimo to,uśmiechną się i łapiąc mnie za ramiona,pocałował.
Teraz już nie miałam wątpliwości.
Pocałunek był delikatny,lekki,a zarazem pełen emocji.Stopniowo,"spotkanie"naszych ust,przeradzało się w coraz bardziej,namiętny pocałunek.Gdy,oderwaliśmy się od siebie,spojrzałam w oczy mojego..No właśnie..Chłopaka?Partnera?Na myśl,o tym,uśmiechnęłam się.
-No co?Kiedy ostatni raz cię pocałowałem,tak samo zareagowałaś.-Kąciki jego ust,również powędrowały w górę.
-Bo..Czuję się,jakbym miała z powrotem piętnaście lat..
Czy miałam nazywać go "swoim chłopakiem"?
-Yhym..-Kiwną głową.-Czyli musimy iść na randkę do kina,trzymać się za ręce,pisać listy miłosne..-Zaczął wyliczać.
-Może nie do końca.-Powiedziałam,dławiąc się śmiechem.-Ale propozycja randki,bardzo mi się podoba.-Popatrzyłam na niego porozumiewawczo.
-A,więc,moja droga,dziewojo*..Czy zechciałabyś,pójść ze mną na randkę?-Zapytał,kłaniając się i wyciągając rękę w moją stronę.
-Z przemiłą chęcią.-Podałam mu dłoń,której grzbiet,czule pocałował.
-A,czy teraz,zaszczycisz mnie swą obecnością,podczas,konsumowania,przygotowanego jadła?
Nie wytrzymałam i wybuchnęłam,jeszcze większym chichotem.Gdy się,jako-tako,opanowałam,rozbawiona,usiadłam za stołem,na przeciwko Pabla.
Muszę przyznać,że nasz "wybryk kulinarny",wyglądał apetycznie.Teraz naprawdę,poczułam przenikliwy głód.Sam zapach dania,zachęcał..
Połykając,nagromadzoną ślinę,chwyciłam za sztućce i zabrałam się za kolację.
Popijając wyśmienite danie białym winem,co jakiś czas,zerkałam na "mojego faceta"?..Za którymś spojrzeniem,z przerażeniem spostrzegłam,że za stołem,nie siedzi Pablo,lecz..
-German..-Wyszeptałam,wlepiając wzrok w mężczyznę..

_______________________________
*Jakże mnie to bawi. xD
Wera,pomyliłam rozdziały. :D
No proszę,Angie ma zwidy. ^^ A może to German we własnej osobie? :)
Ciekawi co dalej?


Wiktoria

PS.Jak na razie,tutaj :Klik,posty będę dodawać regularnie. ; ) Przynajmniej do końca wakacji.. :)