Rozdział 25

-Masz rację..Powinnam odpocząć od Germana..-Powiedziałam do Pabla,stojąc w drzwiach pokoju.
Na twarzy mojego przyjaciela,zauważyłam lekki uśmiech.Mi jednak nie było wesoło..Sama zdecydowałam,że opuszczę dom Castillo,ale na swój sposób,bardzo to przeżywałam.Już nie samego Germana,ale rozstanie z Violettą.Ona mi nie wybaczy..
Do torby,wrzuciłam resztę swoich rzeczy i zeszłam na dół.Pablo,pomógł mi znieść bagaż ze schodów i po chwili,staliśmy już pod drzwiami..
Przy stole,w jadalni,siedział mój szwagier.Spotkanie było nieuniknione.
-Poczekaj w samochodzie.Olga nie wybaczyłaby mi,gdybym się nie pożegnała.-Nie wiem,dlaczego skłamałam i skierowałam się w kierunku Germana..On zrobił to samo..Jednak w ostatniej chwili,skręciłam do kuchni.Co,tak mnie do niego ciągnie..
-Olgo..Wiesz..Musimy się pożegnać..-Zaczęłam.
-No nie!Wyjeżdża pani na urlop i mnie tu zostawia samą z Jade!Wymiękła pani szybciej,ode mnie.-Zaśmiała się gosposia.-To w jakie egzotyczne miejsce się pani wybiera?
Nie śmiałam przerywać,beztroskiej przemowy Olgi,która ani na chwilę,nie przestała krzątać się po kuchni.Po cichu,opuściłam pomieszczenie i wyszłam.


Droga do mieszkania Pabla,zdawała się trwać w nieskończoność.Gdy dojechaliśmy na miejsce, mężczyzna, wskazał mi mój tymczasowy pokój.Nie mogłam zostać u niego na wieki..
Zamiast się rozpakować,położyłam się na łóżku i pogrążyłam w rozmyślaniach..Czy podjęłam słuszną decyzję?Czy szybko zacznę tego żałować?
-"Nie,Angie!Tak widocznie musiało być!Nie jesteście sobie przeznaczeni..Los chciał inaczej..To było nieprawdziwe.."
Na Ziemię,sprowadziło mnie pukanie.Do środka,wszedł mój przyjaciel.
-Jak się czujesz?-Zapytał z troską w głosie.
-Dobrze..-Tylko na tyle było mnie stać.
-A Ger..
-Jego nie ma i nigdy nie było.-Przerwałam.-Zwyczajnie,martwię się o Violę.Nie powiadomiłam jej,o wyprowadzce.Boje się,że będzie chciała słuchać moich wyjaśnień.
-Daj spokój,Angie.Violetta to bardzo mądra dziewczyna.Bardzo cię kocha,zrozumie.-Pablo,objął mnie ramieniem i pocałował w czubek głowy.-Odpocznij.Muszę jeszcze na chwilę,skoczyć do Studia.Jutro przedstawienie.-Powiedział mężczyzna,wychodząc.
Słuchając przyjaciela,wzięłam długą,relaksującą kąpiel,po czym,przebrana w piżamy,z ręcznikiem na głowie,usiadłam przed telewizorem.Przeskakiwałam z kanału,na kanał w poszukiwaniu,jakiegoś ciekawego programu.Nagle moją uwagę przykuł pewien film.Dałam głośniej,próbując skupić się na treści.
-"Skąd ja go znam..?"
Moje powieki,robiły się coraz bardziej ciężkie,raz po raz,opadając.Poczułam się niezwykle senna..
Wtedy nadeszło olśnienie.
Nudna fabuła,wszystko zdradziła..To ten sam film,który oglądałam z Germanem,gdy nie mogłam zasnąć..
Chcąc,nie chcąc,wspomnienia powracały.
-"On ma narzeczoną!To twój szwagier!Nigdy,nie byliście razem!Nie kochasz go!"-Moje myśli,były bezlitosne..
Ale..Czy na prawdę kochałam Germana?Czy on kochał mnie?Może pomylił miłość z bólem po stracie żony..Może po prostu,przypominałam mu Marię?
Sięgnęłam po komórkę i wybrałam numer Violetty.Po chwili,jednak,stchórzyłam i zdecydowałam się na jedynie sms'a.


                                                  Violu!
                                                                   Jest już wieczór.Zapewne jesteś już
                                                                   w domu i wiesz,czemu mnie w nim nie ma.
                                                                   Mam nadzieję,że nie masz mi tego za złe.
                                                                   Nie wiem,czy chcesz mnie widzieć i słuchać,
                                                                   dlatego do Ciebie piszę..
                                                                   Kocham Cię!
                                                                   Wypoczywaj!Jutro wielki dzień!
                                                                   Jeszcze raz:bardzo Cię kocham!♥
                                                                      
                                                                    Angie.

Nacisnęłam "wyślij" i wiadomość,powędrowała do mojej siostrzenicy.
Serce waliło mi,jak oszalałe,z obawy,o reakcję dziewczyny.
Mijały minuty..Po chwili,zmieniły się w godzinę..Następnie w dwie..
-"Może już śpi?"
Spojrzałam na zegarek.Dochodziła 23.Ja też powinnam się już położyć.
Zgasiłam telewizor i poszłam do swojego pokoju.
Zasypiając,słyszałam,jak w drzwiach,chrobocze klucz.
-"Wrócił Pablo."
Mężczyzna,wszedł do mojej sypialni,oślepiając mnie światłem,dobiegającym z korytarza.Wciąż miałam zamknięte oczy.Nie wiem,czy dlatego,że raziło mnie światło,czy chciałam,żeby myślał,że śpię.
Kroki,zmierzały w moją stronę.Pablo,pochylił się nade mną i okrył mnie kołdrą,delikatnie całując w skroń.Ja natomiast,ani drgnęłam.
-Cieszę się,że tutaj jesteś..Obiecałem sobie,że cię odzyskam i nie ustałem w dążeniu do celu.Kocham cię.-Szepną mi do ucha.
Gdy opuścił pomieszczenie,zaćwierkała moja komórka.
Szybko,chwyciłam telefon,zerkając na wyświetlacz,na którym widniał napis: "Masz 1 wiadomość".Kliknęłam "Czytaj"i moim oczom,ukazał się sms od Violetty.

                                                   Wszystko rozumiem.
                                                                    Ja też Cię kocham.
                                                                    Do jutra. ; *
                                                                     
                                                                    Violetta.


Uśmiechając się pod nosem,zasnęłam uspokojona.


_______________________
Mam przechlapane ? x__x
Proszę o konstruktywną opinię. ;))

Wiktoria

PS.Jeśli chodzi o nominację,to wszystko pojawi się jutro..Teraz,porostu konam..Wróciłam z dyskoteki i cała się trzęsę..Chyba mi odpadnie..wszystko..
Przepraszam za te opóźnienia! :)