Rozdział 23

-Ale się najadłam!-Sapnęła Violetta w drodze do Studia.-Twoje gofry były niesamowite!

-Moje?-Udawałam zdziwioną.-Przecież to Olga,rządzi w kuchni.

-Oj,Angie,nie udawaj!-Zaśmiała się nastolatka.-Od razu widać,czyimi rękami,zostało stworzone to cudeńko.

-Taak?-Drażniłam się z nią.

-Tak.Wiesz,chyba nawet Jade smakowało.

-Ooo.To prawdziwe osiągnięcie!-Również się uśmiechnęłam.
Przez resztę drogi dowcipkowałyśmy i dzieliłyśmy się kąśliwymi uwagami,dotyczącymi Jade.
Nigdy nie lubiłam kogoś obgadywać,ale wyrzucenie z siebie wszystkiego co złe w Jade,przyniosło mi ulgę.

Kolejny dzień w Studiu,spędziłam tak samo,jak wczoraj-cały dzień próby.
Wszystko musiało być dopięte na ostatni guzik.Uczniowie,jak zresztą i nauczyciele,chodzili poddenerwowani,z powodu jutrzejszego przedstawieniem.
Przez cały dzień,starałam się unikać Pabla,choć ze względu na wspólną pracę,było to trudne.Przyjaciel posyłał mi znaczące spojrzenia,na co ja nie reagowałam.W pewnym momencie,zrezygnowany i zły,odpuścił.
-Camilo,ręka wyżej przy obrocie.Maxi,głowa bardziej w bok.-Mój przyjaciel,instruował uczniów,przed występem.-Okej,od nowa.Raz,dwa,trzy..i..
Po skończonych zajęciach,żwawym krokiem,ruszyłam w kierunku wyjścia.
-"Uff,na szczęście,przeszłam niezauważona.Modliłam się,żeby również,nie natknąć się na szwagra.
Gdy mijałam jego gabinet,drzwi się otworzyły,a zza nich,wychylił się German.Otworzył usta,jakby chciał coś powiedzieć,ale ja przyspieszyłam.Nie chciałam z nim rozmawiać.W duchu,było mi przykro,że nasze relacje,tak się ochłodziły.Brakowało mi jego ciepłych,czekoladowych oczu,które teraz,spoglądały na mnie z taką...nie,nie obojętnością..Ze smutkiem i zawodem..Chciałam ponownie,ujrzeć w nich iskierki,rozjaśniające tę ciemną głębinę..Zobaczyć,leciutko tlący się płomyk,którego inni,zdawali się nie dostrzegać..
-"Daj spokój,Angie.On najwidoczniej,nie chce cię znać.."
Więc,dlaczego u niego mieszkam..?Nie..nie mogę zrobić tego Violetcie.
Przygnębiona,aż do kolacji,przesiedziałam w swoim pokoju,czytając książkę.W ciągu tego czasu,dostałam parę sms-ów od Pabla.O!Kolejny..

                                                              Angie,ja Cię błagam,
                                                                                   ODBIERZ!
                                                                      
Ale,ja nie potrafiłam tak po prostu,spojrzeć mu w twarz.

                                                               Nie możesz mnie unikać
                                                                                     w nieskończoność!

Miał rację..

-Kolacja!
Słysząc wołanie Olgi,posłusznie zeszłam na dół,ignorując przy tym Germana,który i tak nie zwrócił na mnie uwagi..
-Proszę siadać.-Zakomenderowała gosposia,kładąc na stół pieczeń.-Smacznego.
Ochoczo,zabrałam się za jedzenie,nie przejmując grymasami Jade.Mnie było to obojętnie,ale Oldze,mało nie pękła żyłka.W końcu gosposia nie wytrzymała.
-Jak się pani nie podoba,to proszę nie jeść i wynosić się na drzewo,dokańczać ewolucję!-Wykrzyczała kobieta,wychodząc do kuchni.
Podczas,gdy Violetta i Ramallo,próbowali opanować,dławiący ich śmiech,a zdezorientowany German,bezcześcił swoją narzeczoną za jej zachowanie,poszłam za Olgą.Zmartwiona kobieta,stała przy oknie ze łzami w oczach.
Oleńko,nie przejmuj się Jade.Nie warto.-Przytuliłam ją.
-A,co tam Jade!Mam w nosie,tą małpę!-Wyjęczała,łkając cicho.-To Ramallo!
-Ooo..-Westchnęłam.
-Ten stary dureń,cały czas ode mnie ucieka!Och,Miłość jest beznadziejna..
Gosposia,pociągając nosem,uwolniła się z mojego uścisku i wyszła przez drzwi ogrodowe.
"Miłość jest beznadziejna"-skąd ja to wiedziałam..?

______________________-Pomęczę Was z tym Germim. ; )

WiktoriaPS.Co do Liebster Blog Awards,to proszę o udanie się do zakładki "Ogłoszenia". ; ))