Rozdział 37

(..)..Już miałam odchodzić,gdy..
-Hola!Panienko!-Usłyszałam czyjś głos,skierowany w moją stronę.
Przestraszona,myślą,że to znowu Czarek,gwałtownie się odwróciłam.
-Jak panienka może,tak po prostu stąd odchodzić?
Ujrzałam około pięćdziesięcioletniego mężczyznę z łysiejącymi zakolami i szpetnym,przymrużonym okiem.
Miał ciepły,przyjemny głos,który sprawił,że mimowolnie się uśmiechnęłam.
-Słucham?-Starałam się,aby mój głos,brzmiał jak najżyczliwiej.
-To przecież fontanna!-Roześmiał się,ukazując dwa,krzywe zęby.
Przez głowę,przewinęła mi się myśl,że mężczyzna jest niespełna rozumu.Przecież doskonale wiedziałam,co to,znajduje się w centrum rynku.
Uśmiechnęłam się i pokiwałam twierdząco głową.
-Och,panienka chyba nie wie,o co mi chodzi!-Trafne stwierdzenie.-To fontanna miłości!W tym miejscu,marzenia się spełniają.Trzeba tylko uwierzyć!
Fontanna miłości?Jak ładnie to brzmi..
-Już wszystko wyjaśniam.-Powiedział mężczyzna,widząc,że nadal nie odnajduję się w jego słowach.-Odchodząc,powinno,stanąć się tyłem do tejże fontanny i ściskając w dłoni 1 peso*,w myślach,wypowiedzieć imię ukochanej osoby.Następnie,przez ramię,rzucić pieniążka za siebie.To poprzedzamy chuchaniem w pięść.-Wyjaśnił.
Nawet,jeśli nie wierzyłam w takie rzeczy,postanowiłam spróbować.Przecież nie zaszkodzi.
Z pomarańczowo-białego portfela,wyciągnęłam monetę i stanęłam tyłem do fontanny.
Tylko kto ma być moim marzeniem?Czyje imię,ma zająć moje myśli?Kto,tak naprawdę osiadł na dnie mojego serca?
-"Ech,Angie.I ty śmiesz mieć wątpliwości?!"-Tym razem nie Czarek,lecz głosik w mojej głowie,skarcił mnie,za niepotrzebne myśli.
-"Pablo"-Zadźwięczało.
Zgodnie z instrukcjami,nieznajomego,dmuchnęłam w zaciskanego w dłoni pesa i zamachnąwszy się,rzuciłam nim do tyłu.
-Ała!-Usłyszałam.
-Przepraszam pana!Jja..Ja nie chciałam!-Krzyknęłam,domyślając się,że moneta,trafiła w mężczyznę od "spełniania marzeń".Jednak,gdy stanęłam przodem do fontanny,ujrzałam nie zdenerwowanego moim czynem staruszka,lecz trzymającego dłoń przy oku..Germana..
-Boże!Nic ci nie jest?!-Przerażona,podbiegłam do szwagra.
-Ach,mówiłem,że miłość,można zawdzięczać pieniądzom.-Westchną,nieznajomy,śmiejąc się pod nosem.
Złapałam rękę Germana i powoli,odsunęłam od twarzy.Z czerwonego w tej chwili oka,płynęły łzy.
Pospiesznie,wyciągnęłam z torebki chusteczkę i po zmoczeniu jej wodą,przetarłam czekoladowe oko szwagra,natomiast grzbietem dłoni,otarłam jego mokry policzek.
-Bardzo przepraszam..-Wyjąkałam.
-Ech,nic mi nie jest..-Odparł ojciec Violetty,uśmiechając się mimo bólu.
-Na prawdę..To był wypadek..Ja tylko..
-Szukałaś miłości w fontannie..-Ni to stwierdził,ni zapytał German,tym samym,przerywając mi.
Jego słowa,sprawiły,że moją twarz,oblał potężny rumieniec.
-"Jesteś teraz z Pablem."-Powtarzałam w myślach,starając się,wyrwać z hipnotyzującego spojrzenia szwagra.
Myśląc tylko o tym,że w pewnym sensie,zdradzam Pabla,trysnęłam Germanowi w twarz,wodą z fontanny.
-Eeaa!Ej!Co to ma być?!-Wrzasną,zdezorientowany,moim niespodziewanym zachowaniem.
-Aaa..Haha,nic,nic.To dla ochłody.-Zachichotałam,patrząc na jego zdziwioną minę.
-Ja ci dam!-Jedną ręką złapał mnie w pasie,przy czym owiną nogę,wokół mojej,tak,że straciłam równowagę.Opadłam na jego kolano,zwisając głową w dół.Wtedy,poczułam na twarzy,coś mokrego.
-German!-Krzyknęłam,uwalniając się z uścisku.
Mój szwagier,wyszczerzył zęby,zadowolony z rewanżu.
-Jesteśmy kwita.-Powiedział,między napadami śmiechu.
Zauważyłam,charakterystyczne "dołeczki",w jego policzkach.Pojawiały się zawsze,ilekroć szczerze się uśmiechał.
-No wiesz?-Ja również się roześmiałam.
-Ach,zakochani!-Zupełnie zapomniałam,że swoją obecnością,w dalszym ciągu,zaszczyca nas nieznajomy mężczyzna.
-A pan jest?-Zapytał,momentalnie otrzeźwiały German.
-Facetem,dzięki któremu weszliście na ścieżkę miłości!-Zaczął wykrzykiwać.
W tej niekomfortowej sytuacji,nie pozostawało mi nic innego,jak ponownie,wybuchnąć śmiechem.
-Skoro,wasze relacje,są już tak głębokie,mam dla państwa prezent.Oczywiście,za drobną opłatą..-Ostatnie zdanie,staruszek,wypowiedział nieco ciszej,lecz i tak udało mi się je dosłyszeć.
-Proszę!Oto mój kram!Moje skarby,które teraz mogą stać się waszymi!-Ciągnąc nas za ręce,zaprowadził do nieopodal,rozłożonego straganu.
Na wystawie,znajdowały się różne lalki,misie,samochodziki,ale też korale,kolczyki,pierścionki i inne damskie ozdóbki,zachęcające swoimi kolorowymi wzorkami.Stoisko było tandetne i badziewne,ale German coś na nim wypatrzył,bo wyjął z kieszeni drobne pieniądze i podał sprzedawcy.


---------------------------------------------------------------------------------------
*Peso-waluta w Argentynie.
Ach,w końcu Germangie!Cieszycie się z ich powrotu?
Brakowało mi tej pary,bo na ich nadmiar w serialu,narzekać nie możemy. :c
Domyślacie się,co Germiemu,spodobało się na tym kramie? ; )
Odpowiedź już jutro! ; ))

Wiktoria

PS.Co Wy na to,gdyby rozdziały były dodawane co dwa dni?